Γυάλινος Κόσμος

Οδού Κεφαλληνίας - Σκηνή Α' (Μπέττυ Αρβανίτη)

Δράμα 2018 14 
watchlist
8,3 / 10
8 χρήστες
-
βαθμολόγησε

                                    
                    Χάρης Φραγκούλης
                                                
                                                                
                                    
                    Μπέττυ Αρβανίτη
                                                
                                    
                    Ελίνα Ρίζου
                                                
                                                                
                                                                
                                    
                    Μπέττυ Αρβανίτη
                    
                    Ελίνα Ρίζου
                                                
                                                                
                                                                
                                    
                    Χάρης Φραγκούλης
                                                
                                    
                    Μπέττυ Αρβανίτη
                                                
                                                                
                                    
                    Χάρης Φραγκούλης
                                                
                                    
                    Μπέττυ Αρβανίτη

Το Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας πιστό εδώ και 32 χρόνια στη λογική του ρεπερτορίου, παρουσιάζει για άλλη μία φορά ένα κορυφαίο έργο από διεθνές δραματολόγιο.

Πρόκειται για το «Γυάλινο κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς, ένα αριστοτεχνικό κείμενο, ένα έργο που σηματοδοτεί την πρώτη συνεργασία της Μπέτυς Αρβανίτη και του Δημήτρη Καραντζά.

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Καραντζάς σημειώνει σχετικά……
« το σκηνικό είναι μνήμη (...) , το έργο είναι μνήμη (...) , στη μνήμη όλα συμβαίνουν στην μουσική»
σημειώνει ο Τενεσί Ουίλιαμς στον πρόλογο . 
Η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει εκτενώς αυτή ακριβώς τη διαδικασία , της ανάσυρσης . 
Ο παρών χρόνος , ένας συγκεκριμένος χρόνος του παρελθόντος που επιστρέφουν τα πρόσωπα του έργου για να ξανά αντιμετωπίσουν το τραύμα τους , και ένα ακόμα βαθύτερο- ευτυχέστερο - παρελθόν στο οποίο ανατρέχουν ως καταφύγιο . Μ αυτή τη δομή και με πολύ καινοτόμες - ακόμα - σκηνικες επιλογές ο Ουιλιαμς δημιουργεί ένα εντελέστατο δράμα για την ύπαρξη και την ίδια τη λειτουργία του θεάτρου . Ένας κατασκευασμένος ρεαλισμός , μουσικής δομής που επιχειρεί να συνομιλήσει με τις απαρχές της θεατρικής πράξης .