La Strada

Πειραματική Σκηνή - Θέατρο Rex - Σκηνή "Κατίνα Παξινού"

Κοινωνικό 2019
watchlist
-
- χρήστες
-
βαθμολόγησε

Όταν ένα έργο κλασικό απασχολεί στο πέρασμα του χρόνου, όταν προκαλεί τον πειραματισμό και καταλύει τα όρια μεταξύ των τεχνών, σίγουρα οδηγούμαστε προς μια νέα «γέννηση». Όπως στην περίπτωση του φιλμ που εμπνέει τους Fly Theatre (Κατερίνα Δαμβόγλου – Robin Beer) για ένα ερευνητικό θέατρο αξιώσεων με απώτερο στόχο την αφήγηση μιας νέας ιστορίας, σε μια νέα γλώσσα. Αφετηρία της δημιουργικής τους προσέγγισης ένα έργο σπουδαίο, ένα αριστούργημα της 7ης τέχνης. Το La Strada (1954), η νεορεαλιστική, βραβευμένη με Όσκαρ, ταινία του θρυλικού σκηνοθέτη Φεντερίκο Φελίνι, γνώρισε παγκόσμια επιτυχία και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα κορυφαία έργα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Αλλά πώς γεννιέται μια ιδέα; Οι Fly Theatre εκκινούν την πειραματική τους αναζήτηση από την πρωταρχική εκείνη στιγμή της σύλληψης. Συναντιόμαστε με το αξεπέραστο έργο του Φελίνι σε μια θεατρική σκηνή κατά τη διαδικασία της δημιουργίας του. Βλέπουμε ένα αριστούργημα να ξετυλίγεται σπαρακτικά μέσα από τη ματιά του σκηνοθέτη και να αποκαλύπτεται βήμα-βήμα επί σκηνής. Παράλληλα βλέπουμε τη ζωή σε δύο επίπεδα: μπροστά και πίσω από την κάμερα. Ποιο είναι το πιο αληθινό;

        Ο Φελίνι δημιουργεί, ενώ παράλληλα παλεύει με τη γυναίκα, τις ερωμένες και τους ηθοποιούς που εμφανίζονται και εξαφανίζονται, την κατάθλιψη και τα όνειρά του, θέτοντας μέσω των ηρώων του ζητήματα σωτηρίας και λύτρωσης. Θα καταφέρει ο σκηνοθέτης να παλέψει με το όραμά του και να πει τη δική του αλήθεια;

Στη μεταπολεμική Ιταλία, ένας πλανόδιος καλλιτέχνης, ο βίαιος Ζαμπανό, αγοράζει για τις ανάγκες των ατραξιόν του, την κόρη μιας φτωχής αγρότισσας. Η ευαίσθητη και ονειροπαρμένη Τζελσομίνα, ανέχεται με χαμόγελο τις εκρήξεις και την απάνθρωπη συμπεριφορά του. Όταν όμως έπειτα από διάφορες περιπλανήσεις και κακουχίες χάσει την αισιοδοξία και το χαμόγελό της, ο Ζαμπανό την εγκαταλείπει. Η είδηση του θανάτου της, και η ανάμνηση του μελαγχολικού τραγουδιού της, ίσως μπορέσουν, χρόνια μετά, να μαλακώσουν την καρδιά του σκληρού Ζαμπανό…