Ορέστεια- Χοηφόροι

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου

Αρχαίο Δράμα 2019
watchlist
8 / 10
2 χρήστες
-
βαθμολόγησε

Μια καινοτόμα πρόταση από το Εθνικό Θέατρο: Τρεις σκηνοθέτιδες στην πρώτη τους εμφάνιση στην Επίδαυρο παρουσιάζουν σε ενιαία παράσταση την Ορέστεια, τη μοναδική σωζόμενη τριλογία του αρχαίου δράματος, με την ίδια δημιουργική ομάδα ηθοποιών και συντελεστών. Τον Αγαμέμνονασκηνοθετεί η Ιώ Βουλγαράκη, τις Χοηφόρους η Λίλλυ Μελεμέ και τις Ευμενίδες η Γεωργία Μαυραγάνη.

Αγαμέμνων
Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη

Το πρώτο έργο της τριλογίας της Ορέστειας αφηγείται την επιστροφή του βασιλιά Αγαμέμνονα στο Άργος, μετά το τέλος του Τρωικού πολέμου. Ο Αγαμέμνων μπαίνει θριαμβευτικά στην πόλη και στο παλάτι, φέρνοντας μαζί του, αιχμάλωτη, την τρωαδίτισσα πριγκίπισσα, ιέρεια του Απόλλωνα και μάντισσα Κασσάνδρα. Η Κλυταιμνήστρα υποδέχεται τον σύζυγό της με στόμφο και τιμές, ωστόσο πολύ γρήγορα αποκαλύπτεται πως η ενθουσιώδης της υποδοχή υποκρύπτει ένα οργανωμένο σχέδιο εκδίκησης για τον φόνο της κόρης τους, Ιφιγένειας, που ο Αγαμέμνονας θυσίασε στην Αυλίδα, προκειμένου να ξεκινήσουν τα πλοία της εκστρατείας, δέκα χρόνια πριν. Το κόκκινο χαλί που στρώνει η Κλυταιμνήστρα για να τον δεχτεί οδηγεί σ’ ένα λουτρό αίματος όπου, με τη συνέργεια του εραστή της Αίγισθου, θα πνιγούν και ο βασιλιάς και η ερωμένη του.

Χοηφόροι
Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ

Στο δεύτερο έργο της τριλογίας κυριαρχεί η φιγούρα της Ηλέκτρας, που πενθεί τον δολοφονημένο πατέρα της προσμένοντας εμμονικά ως μόνο φως σωτηρίας την επιστροφή του αδερφού της, Ορέστη, προκειμένου να σχεδιάσουν μαζί την εκδίκηση. Στο ξεκίνημα του έργου η Ηλέκτρα θρηνεί πάνω απ’ τον τάφο του πατέρα της και οι Χοηφόρες, οι γυναίκες του χορού που τη συντροφεύουν, μεγεθύνουν τον θρήνο της ενώ προσφέρουν τις χοές τους. Εκεί την αντικρίζει πρώτη φορά ο αδερφός της που έχει επιστρέψει μετά από χρόνια για να εκδικηθεί τον φόνο του πατέρα του μαζί με τον πιστό σύντροφό του Πυλάδη, μεταμφιεσμένοι σε ξένους για μην τους αναγνωρίσουν. Βλέποντάς την να θρηνεί, συνειδητοποιεί ότι θα την έχει σύμμαχο στο ιερό αυτό έργο και της αποκαλύπτει την ταυτότητά του. Η δράση κατόπιν εξελίσσεται καταιγιστικά. Ορέστης και Πυλάδης με την κάλυψη της Ηλέκτρας προφασίζονται ότι είναι δύο ξένοι που φέρνουν τις στάχτες του πεθαμένου Ορέστη στην Κλυταιμνήστρα. Η Κλυταιμνήστρα υποδέχεται τον Ορέστη και τότε εκείνος, αφού της αποκαλύπτει την ταυτότητά του, την εκτελεί ενώ κατόπιν εκτελεί και τον εραστή και συνένοχό της Αίγισθο. Η τραγωδία κλείνει με τις Ερινύες να καταφθάνουν για να εκδικηθούν τη μητροκτονία.

Ευμενίδες
Σκηνοθεσία: Γεωργία Μαυραγάνη

Το τρίτο μέρος της αισχύλειας τριλογίας έχει ως θέμα την καταδίωξη του Ορέστη από τις Ερινύες και την ιερή δοκιμασία που θα πρέπει να περάσει προκειμένου να εξευμενιστούν και να μετατραπούν σε Ευμενίδες. Σε αυτό το θεωρούμενο καταστατικό έργο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας εμφανίζεται να θεσμοθετείται για πρώτη φορά ο Άρειος Πάγος.

Κριτικές χρηστών

Anastasia Pepe

7/10
SPOILER!
ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΟ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΤΑΦΥΛΙ
Η ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Οι τρεις τραγωδίες της «ΟΡΕΣΤΕΙΑΣ» του Αισχύλου που παρουσιάστηκαν χωρίς διαλείμματα στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου την 28,29 Ιούνη 2019, «ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑΣ», «ΧΟΗΦΟΡΕΣ» και «ΕΥΜΕΝΙΔΕΣ», απόδειξαν την μεγάλη επιθυμία του λαού μας αλλά και των ξένων επισκεπτών, να ακούσουν και να διδαχτούν, στητοί στις φθαρμένες κερκίδες του αρχαίου θεάτρου από την σύμπραξη όλου του δράματος, στεκόμενοι με επιμονή στο γαλήνιο τοπίο της Επιδαύρου επί 4,5 ώρες.

Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ του Κ.Χ.Μύρη (Κ.Γεωργουσόπουλου) με την ορθοφωνία των ηθοποιών και τη καθαρότητα της ακρόασης από την ακουστική του αρχαίου θεάτρου έκαναν την παράσταση μαγική.

ΟΜΩΣ Η ΜΕΤΑΜΟΝΤΕΡΝΑ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ των τριών σκηνοθέτιδων (Ιούς Βουλγαράκη, Λίλλυς Μελεμέ, Γεωργίας Μαυραγάνη) αρκούσε να μετατρέψει όλη την χαρά της παράστασης σε αφόρητη μιζέρια.

Στον ΑΓΑΜΕΜΝΟΝΑ η κίνηση του χορού των γερόντων του Άργους γινόταν ομαδικά μπρος πίσω, δίνοντας την εικόνα Ραββίνων που προχωρούν όλοι μαζί, μιλώντας ψιθυριστά. Όρχηση ουσιαστική δεν υπήρχε! Όρχηση, δηλ. η εγγενής δημιουργική κίνηση του Χορού που χόρευε, τραγουδούσε και έπαιζε μουσική συγχρόνως, έστω και με καινουργια ματιά ειδωμένα, δεν υπήρχε! Η Κλυταιμνήστρα είχε ακυρωθεί ως ρόλος, ως η Μητριαρχική εξουσία που κυρίαρχη στην τραγική δράση φονεύει τον Αγαμέμνονα, συγκρουόμενη με τους Πατριαρχικούς θεσμούς. Μόνο η εξαιρετική ερμηνεία της Κασσάνδρας (Δέσποινα Κούρτη) εμψύχωσε το Διονυσιακό στοιχείο της παράστασης με την άρθρωση και την κίνησή της, προφητεύοντας τον θάνατό της.

Στις ΧΟΗΦΟΡΕΣ οι γυναίκες του χορού που μπαίνουν στην ορχήστρα για να προσφέρουν χοές στον τάφο του Αγαμέμνονα, παρουσιάστηκαν να προσκυνούν σε ευθεία γραμμή μέχρι την γη, σαν μουσουλμάνοι που προσεύχονται προς την Μέκκα. Απολύτως ξένες κινησιολογικά με τα ελληνικά έθιμα ταφής.

Στις ΕΥΜΑΙΝΙΔΕΣ προστέθηκαν στο κείμενο εκφράσεις Χριστιανικής λειτουργίας, ενώ όλη η παράσταση δομήθηκε σε 14 σκηνές σαν λόγος Ευαγγελίου. Υπήρχε κάποια βαθύτερη ανάγκη;

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΞΙΑ μιας παράστασης στο αρχαίο θέατρο, χωρίς ΧΟΡΙΚΑ (Λυρική ποίηση); Χωρίς εμφανή την πάλη της απερχόμενης Μητριαρχίας κατά της ήδη εγκαθιδρυμένης Πατριαρχίας; Στο μεταμοντέρνο διαπολιτιστικό σταφύλι των τριών τραγωδιών γιατί δεν τονίζεται η ελληνικότητα; Γιατί δεν ζωντανεύει το ελληνικό πνεύμα της αμφισβήτησης των θεσμών, που φέρει ως κάθαρση το μήνυμα της Άμεσης Δημοκρατίας; Γιατί οι πολιτισμοί που οι τρεις σκηνοθέτιδες αναφέρθηκαν εμβόλιμα, είναι πατριαρχικοί;
H αδυναμία τους να προχωρήσουν, φέρνοντας νέα σε βάθος μυνήματα, ώστε να εκφράσουν τις σημερινές ανησυχίες αλλά και να μπορούν να ερμηνευτούν από τις επόμενες γενιές, έχει σαν αποτέλεσμα την μείωση της αξίας της Ποίησης της αρχαίας Τραγωδίας και του ποιητή Αισχύλου.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΕΠΕ
ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ-ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
0