Θεατρικά Νέα

No more skimming please ή πώς και γιατί βλέπουμε (και κυρίως κάνουμε) θέατρο.

Προσοχή! Ακολουθεί μακροσκελέστατη επιστολή.

 

Πέρασε, λοιπόν, μια τετραετία από την επαναλειτουργία του ΠΟΡΤΑ, μετά το προσωρινό κλείσιμό του λόγω «κρίσης» και την αλλαγή στο μοντέλο λειτουργίας του. Αν αυτή η τετραετία μεταφραστεί σε αριθμούς  έχουμε: 12 παραστάσεις για ενηλίκους (σύγχρονο και κλασικό ρεπερτόριο, στην πλειοψηφία τους άπαιχτα στην Ελλάδα έργα, εκ των οποίων τέσσερις πρωτότυπες διασκευές λογοτεχνικών αριστουργημάτων) πέντε για παιδικό, τέσσερις για βρέφη, τέσσερις παραστάσεις χοροθεάτρου, επτά θεατρο-παιδαγωγικές δράσεις, 57 (!) πρωτότυπα προγράμματα συναυλιών (13 μουσικά έργα σε παγκόσμια πρώτη, τρία σε πανελλήνια πρώτη) δύο όπερες και, τέλος, μια μεγάλη σειρά εκπαιδευτικών σεμιναρίων υποκριτικής και σκηνοθεσίας.

 

Οι παραγωγές υπήρξαν όλον αυτόν τον καιρό άλλοτε πολύ επιτυχημένες καλλιτεχνικά (ή/και εμπορικά) άλλοτε λιγότερο, υπήρξαν πάντως χωρίς εξαίρεση επιλογές για τις οποίες όλοι είμαστε περήφανοι. Ποιοι είμαστε αυτοί οι «όλοι»;  Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων εκ των οποίων άλλοι σταθερά, άλλοι ευκαιριακά στο ΠΟΡΤΑ, άνθρωποι με τον επαγγελματισμό τους, τον κόπο τους, (με την αυτοθυσία τους, συγκεκριμένα, οι περισσότεροι από αυτούς) άλλοι συνειδητά συμπορευόμενοι, άλλοι πάλι όχι, στήριξαν και συνδιαμόρφωσαν με την παρουσία τους (ή και με την απουσία τους ακόμη) αυτό που έχει γίνει σήμερα το ανανεωμένο ΠΟΡΤΑ. Το σημαντικότερο, όμως, ίσως μέρος αυτού του «όλοι» να είναι το κοινό. Το κοινό μας είναι αυτό που εμφανέστατα άλλαξε τα τελευταία χρόνια σε σχέση με το παρελθόν μας, το οποίο ανταποκρινόμενο στις προτάσεις μας, διαφοροποιήθηκε και σε αριθμό και σε σύσταση δημιουργώντας ομολογουμένως ένα «νέο πυρήνα». Ένα κοινό στο οποίο στηριχτήκαμε και με το οποίο ήρθαμε σε διάλογο ενισχύοντας, τελικά, την πεποίθησή μας ότι το θέατρο οφείλει να είναι ένας χώρος δημόσιος, ένας χώρος διαλόγου αλλά και πρόσκλησης σε σκέψη και ανταλλαγή, ένας χώρος όπου άνθρωποι κάθε ηλικίας αναζητούν ψυχαγωγία και παιδεία.  Διάλογος, φυσικά, δε σημαίνει ούτε ταύτιση απόψεων ούτε κατ’ ανάγκη συμφωνία ως τελικό αποτέλεσμα. Οπότε, ο σεβασμός μας στο κοινό που μας στηρίζει, μας υποχρεώνει να μην «καταλήγουμε» παγιώνοντας φόρμες και μοντέλα, αλλά μας ωθεί σε διαρκή ανανέωση, αναθεώρηση, αυτοκριτική, ενδοσκόπηση και ρεαλισμό, έτσι ώστε να συμπορευόμαστε με τις αλλαγές αναγκών στις οποίες υπόκειται η δραματικά μεταβαλλόμενη ελληνική και όχι μόνο κοινωνία. Δε μπορούμε να είμαστε οι ίδιοι με αυτό που ήμασταν πριν από μια τετραετία. Και δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση να ήμασταν θα έπρεπε να προχωρήσουμε σε εκλογές, για να κριθούμε εξ αρχής. Ακολουθούν, λοιπόν, παρακάτω κάποιες σκέψεις που θα αποτελέσουν αφετηρία για την νέα πορεία που σκοπεύουμε να ακολουθήσουμε από εδώ και στο εξής.

 

Θα παραθέσω ως αρχή ένα μικρό απόσπασμα από ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που εντοπίσαμε πρόσφατα στον ψηφιακό Τύπο εξ αφορμής του θέματος «ανάγνωση» (και επανανάγνωση), που θα απασχολήσει το φετινό μας ρεπερτόριο. Η Μαριάν Βόλφ, καθηγήτρια στα Πανεπιστήμια Tufts και UCLA, υποστηρίζει πως ο ανθρώπινος νους έχει πλέον συνηθίσει να περνά στα γρήγορα, σχεδόν να διαβάζει… διαγώνια- που λέμε- ένα κείμενο, γεγονός που καθιστά αδύνατη την πλήρη κατανόησή του. Υπάρχει μάλιστα κι όρος γι’ αυτή τη διαδικασία: λέγεται skim reading, δηλαδή «διάβασμα στα γρήγορα» και όπως λέει η Βολφ τείνει να γίνει η νόρμα πλέον, ανεξαρτήτως ηλικίας.


Ο νευροεπιστήμονας Ζίμινγκ Λιου από το Πανεπιστήμιο του Σαν Χοσέ διεξήγαγε μια σειρά μελετών που δείχνουν ότι ο «νέος κανόνας» στο διάβασμα είναι ακριβώς αυτό το skimming, όπου ο αναγνώστης εντοπίζει συγκεκριμένες λέξεις μέσα σε ένα πυκνό κείμενο. Με άλλα λόγια, δεν έχουμε πλέον τον χρόνο να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα, τα συναισθήματα και την ομορφιά ενός κειμένου. […] Η νέα αυτή διαδικασία δεν αλλάζει ριζικά μόνο το περιεχόμενο αυτού που διαβάζουμε, αλλά κυρίως τον λόγο για τον οποίο διαβάζουμε». [...] Και προκαλεί ατροφία της κριτικής ανάλυσης και της ενσυναίσθησης, που με την σειρά τους επηρεάζουν την ικανότητά μας να περιηγούμαστε μέσα σε ένα περιβάλλον συνεχόμενης πληροφορίας. Κι αυτό είναι κάτι που στην πορεία θα προκαλέσει άλλα προβλήματα, όπως το να μας καταστήσει ευάλωτους σε ψευδείς πληροφορίες και δημαγωγία.»

 

Αν στο παραπάνω κείμενο αντικαθιστούσαμε την έννοια «ανάγνωση» με τη «θέαση θεατρικών παραστάσεων» ή ακόμα περισσότερο με το «επιλογή των θεατρικών παραστάσεων που θα ήθελα να δω σε μια σεζόν» δε θα καταλήγαμε σε πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα; Μήπως, τελικά, ασχολούμαστε με το θέατρο «διαγωνίως»; Άλλη μια παράθεση ακολουθεί, από τον Έριχ Φρόμ αυτή τη φορά:

 

«Η ευτυχία του ανθρώπου συνίσταται σήμερα στο να «διασκεδάζει». Και το να διασκεδάζει, δε σημαίνει άλλο από το να έχει την ικανοποίησή του να καταναλώνει, να κάνει «δικά του» διάφορα εμπορεύματα, θεάματα, φαγητά, ποτά, τσιγάρα, ανθρώπους, διαλέξεις, βιβλία, κινηματογραφικές ταινίες. Όλα αυτά καταναλώνονται και καταβροχθίζονται. Ο κόσμος είναι ένα μεγάλο αντικείμενο για την όρεξή μας… ένα τεράστιο στήθος. Εμείς, απλώς, απομυζούμε, πάντοτε κάτι προσμένουμε, πάντοτε ελπίζουμε και πάντοτε στο τέλος απογοητευόμαστε… Και όλα αυτά- θα προσέθετα γεφυρώνοντας την εποχή του Φρομ με τη δική μας- κάνοντας scrolling και skimming.

 

Συχνά και ευθέως πλέον διατυπωμένες από μέλη του κοινού, δημοσιογράφων ή φίλων ακούμε φράσεις του τύπου «δεν προλαβαίνω να δω όσες παραστάσεις θα ήθελα να δω». Θεατρικοί οργανισμοί, καλλιτέχνες και media συνεχίζουμε, όμως, να βομβαρδίζουμε με προϊόν και πληροφορία τον θεατή χρησιμοποιώντας κάθε μέσο θεμιτό και αθέμιτο για να τραβήξουμε την προσοχή του, μέσα σ’ έναν ορυμαγδό παραστάσεων. «Πρόσεξέ μας! Υπάρχουμε! Διάλεξε εμάς! Μη μας προσπερνάς!»

 

Αυτό που κάποτε εμφανίστηκε στα θεατρικά πράγματα της Αθήνας ως αναγκαιότητα και κάλυψε ένα κενό ποικιλίας διαφορετικών καλλιτεχνικών φωνών και δημιουργικού πλουραλισμού, έχει καταλήξει να μοιάζει μια σπασμωδική- χωρίς σκέψη και πρόταση- συνήθεια, μια έξη εσωτερικής κατανάλωσης, που συνδέεται στενά με την ανάγκη να διατηρήσουν τη φωνή τους καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν και ωρίμασαν (;) κατά τα χρόνια του θεατρικού πληθωρισμού. Γνωστά παράλληλα φαινόμενα οι δραματικές σχολές που, για να διατηρήσουν την ύπαρξή τους, «υπόσχονται» ανύπαρκτη θεατρική παιδεία χωρίς πραγματικά κριτήρια και αξιώσεις, οι θεατρικές «ομάδες» ευκαιριακού χαρακτήρα κ.λπ. κ.λπ… Όλα διαστρεβλώσεις νόμων «ελεύθερης αγοράς» συνδυασμένες άρρηκτα με την πάλαι ποτέ άνθηση της τηλεοπτικής αγοράς που ζητούσε «νέα άφθαρτα πρόσωπα», ενώ συνεχίζουν να δημιουργούνται νέες θέσεις ανέργων ηθοποιών, οι οποίοι θα δημιουργήσουν πιθανότατα τη θνησιγενή θεατρική ομάδα τους κάποια στιγμή, πελαγοδρομώντας, ψάχνοντας μια ακτή να αράξουν με ασφάλεια.

 

Κανείς μας δε δείχνει να έχει διάθεση να αντιτεθεί σε όλον αυτόν το φαύλο κύκλο και όλο και φορτώνουμε τη βάρκα με επιβάτες. Απελπισμένους και πανικόβλητους. Κι εγώ προσωπικά βρέθηκα να είμαι ακριβώς στο κέντρο αυτού του θεατρικού κόσμου που το «κάνω περισσότερα» σήμαινε «καταξίωση». Ενός κόσμου που υπαινισσόταν πως  ένας καλλιτέχνης που μπορείς να δεις το έργο του σε πολλές παραστάσεις την ίδια σεζόν είναι ένας καλλιτέχνης που «τον θέλουν», όχι ένας αμήχανος ή πλεονέκτης καλλιτέχνης που διασπά το κοινό· ένα θέατρο που κάνει πολλές παραγωγές είναι ένα «καλό» «δημοκρατικό» θέατρο που «προτείνει πολυφωνία» κι όχι ένα θέατρο που είναι αμήχανο απέναντι στην ολοκληρωμένη καλλιτεχνική πρόταση της οποίας και παίρνει την ευθύνη. 

 

Ναι, και εγώ προσωπικά τα έκανα όλα αυτά στο παρελθόν και τα υποστήριξα. Άλλοτε επειδή πίστευα δικαίως ή αδίκως ότι ενδυναμώνουν μια ουσιαστική πολυφωνία και άλλοτε γιατί μια τέτοια επιλογή διασκέδαζε κάποιες ανασφάλειες του τύπου «αν δε μου πετύχει το ένα θα μου βγει το άλλο». Τη συγκεκριμένη όμως στιγμή και με απόλυτη συναίσθηση της αβεβαιότητας έκβασης των αποφάσεων μου γνωρίζω πως δε μπορώ να συνεχίσω προς αυτό το αδιέξοδο. Νομίζω ότι η διάσπαση δυνάμεων προσωπικών και κοινωνικών είναι βαθιά επιζήμια για όλους τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Έχω ανάγκη την συγκέντρωση και την αφοσίωση, κι αν αυτό δεν αποτελεί άλλο από μια απόλυτα προσωπική ανάγκη χωρίς εξωτερικό αντίκρισμα, είμαι έτοιμος να πληρώσω τις όποιες συνέπειες. Δε θα ήθελα πλέον ένα θέατρο με το οποίο ταυτίζω το όνομά μου να «σαστίζει» πλέον τον κόσμο με υπερβολική πληροφορία και να γεμίζει την αγορά παραγωγές αστόχαστα. (Ποιος εμπιστεύεται σε ένα εστιατόριο έναν κατάλογο με άπειρες επιλογές; Κάποιο απ’ όλα τα πιάτα δεν θα είναι και τόσο φρέσκο).

 

Άλλωστε, υπάρχουν πολλά θέατρα που και αποτελεσματικότερα μπορούν να είναι σε μια πλουραλιστική παραγωγή και οφείλουν να διατηρήσουν την πολυφωνία. Θέατρα με υποδομές που αντέχουν παρόμοιες δραστηριότητες, θέατρα που από την ίδρυσή τους αυτό έχουν ως προορισμό, όπως τα κρατικά ή δημοτικά θέατρα, θέατρα με πολλές σκηνές που η ταυτότητά τους συνδέεται στενά με την πολυσυλλεκτικότητα.         

 

Αυτό δε σημαίνει πως το ΠΟΡΤΑ θα γίνει ένας προσωποπαγής χώρος στην επόμενή του φάση. Απλώς, ευελπιστούμε να γίνει πιο προσωπικό. Θα είμαστε πάντα ανοιχτοί σε ενδιαφέρουσες προτάσεις καλλιτεχνών. Απλώς, κριτήριό μας θα γίνει η αύξηση όχι της ποσότητας αλλά της ποιότητας των επιλογών (σύμφωνα με προσωπικά κριτήρια αναπόφευκτα). Άλλωστε, είναι ήδη παρήγορο το φαινόμενο του να βλέπουμε να υιοθετούνται αμεσότατα πολλές από τις προτάσεις μας της προηγούμενης τετραετίας, από φορείς που μπορούν -και εν τέλει εξ αντικειμένου τους οφείλουν- να τις στηρίξουν. Είναι μεγάλη επιβεβαίωση να βλέπεις ότι κάτι που εισάγεις βρίσκει άξιους μιμητές.  

Ένα άλλο φαινόμενο που παρατηρήθηκε ως αποτέλεσμα της οικονομικής ένδειας της θεατρικής κι όχι μόνο Ελλάδας– κάτι που αναγκαστήκαμε να υποστούμε και δυστυχώς να επιβάλλουμε προσωρινά και εμείς στο ΠΟΡΤΑ– ήταν φαινόμενα όπως η εμβάθυνση στην arte povera. Παραστάσεις σε άδειες σκηνές με ελάχιστα μέσα, χωρίς κοστούμια ενίοτε, όλα αυτά από ανάγκη, που ως ενός σημείου ίσως ακόνισαν τη φαντασία και τη δημιουργικότητα όλων μας.

Υπάρχουν, όμως, και τα φαινόμενα της ελάχιστα πληρωμένης εργασίας. Είναι κοινός τόπος πλέον στο ελληνικό θέατρο η «απλήρωτη πρόβα» και οι αμοιβές των συντελεστών «με ποσοστά». Ενώ κι εμείς σ’ αυτήν τη λύση αναγκαστήκαμε, αρχικά, να στραφούμε, δεν πάψαμε να επιζητούμε λύση σ’ αυτό το άδικο και επιζήμιο για την καλλιτεχνική ποιότητα και αξιοπρέπεια φαινόμενο. Ευτυχώς μέσα από συνεργασίες και συμπαραγωγές με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης και το Φεστιβάλ Αθηνών αφενός, και την επιχορήγηση αφετέρου από το Υπουργείο Πολιτισμού που έλαβε η περσινή μας παράσταση «Καντίντ», μπορέσαμε να δώσουμε μια αρχική λύση σ’ αυτό το ζήτημα πληρώνοντας τους ηθοποιούς των παραστάσεων μας με σταθερούς μισθούς και καλύπτοντας και τις πρόβες τους.

 

Αυτό αξιώνουμε να είναι και το μέλλον μας: προσεγμένες παραγωγές χωρίς εκπτώσεις και χωρίς απουσία επαγγελματισμού σε κάθε επίπεδο. Θέλουμε ένα θέατρο στο οποίο η αξιοκρατία, η ευγένεια, η διαφάνεια και η αξιοπρέπεια να συμβαδίζουν με την καλλιτεχνική αξιοπιστία. Σε αυτή την καινούρια φάση του ΠΟΡΤΑ, λοιπόν, λέμε να συγκεντρωθούμε στα λίγα και (ελπίζουμε) καλύτερα.             

         

Για κάτι που δικαίως μάλλον–καθώς είναι και ιστορικά τεκμηριωμένο- μπορεί να υπερηφανεύεται το ΠΟΡΤΑ είναι η συμβολή του στην θεατρική παιδεία της χώρας. Πολύ συχνά συναντούμε πλέον καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργαζόμαστε καθώς και μέλη του κοινού -ανάμεσά τους γονείς που φέρουν τα μικρά παιδιά τους- που μας λένε: «Στο Θέατρο Πόρτα πρωτοείδα θέατρο». Συνεχίζουμε, λοιπόν, να δίνουμε έμφαση στον «παιδευτικό» χαρακτήρα μας, αφ’ ενός διατηρώντας αμείωτη την προσοχή μας στο «προϊόν» που διαθέτουμε στο παιδικό μας κοινό αλλά όχι μόνο. Όπως πάντοτε οι παραστάσεις μας για παιδιά μπορούσαν να ενδιαφέρουν εξίσου και το ενήλικο κοινό, αναλόγως η φετινή μας πολύ «ενήλικη» πρόταση είναι απολύτως κατάλληλη και για νέους που φοιτούν στη μέση Εκπαίδευση. Άλλωστε η «έννοια» του εφηβικού θεάτρου (που ας θυμίσουμε, ότι ήμασταν και σ’ αυτό πρωτοπόροι με τις πρώτες παραστάσεις του είδους αυτού στη χώρα μας πολλά χρόνια πριν) μας προβληματίζει στο κατά  πόσο λειτουργεί. Πιστεύουμε πως οι έφηβοι διεκδικούν δικαίως θέση στα θεάματα ενηλίκων και δε χρειάζονται «ειδικές» παραστάσεις. Τολμηρούς εκπαιδευτικούς και γονείς χρειάζονται που θα τους παροτρύνουν να γνωρίσουν το θέατρο. To Φαρενάιτ 451 πάντως -που ανεβάζουμε φέτος στο ΠΟΡΤΑ μετά την πολύ επιτυχημένη του παρουσίαση στο φετινό Φεστιβάλ Αθηνών- αποτελεί ένα έργο στο οποίο θα οφείλαμε, μπορεί να υποστηρίξει κανείς, να προσκαλέσουμε ένα πολύ νεότερο και προς διαμόρφωση κοινό και μόνο λόγω θέματος.

Η επιπλέον συμβολή στη «θεατρική παιδεία» που προτείνουμε φέτος είναι ένας κύκλος μαθημάτων για ηθοποιούς, ένα εργαστήριο πάνω στο αρχαίο δράμα που θα επικεντρώνεται στην μελέτη και συστηματική εκπαίδευση ερμηνευτών πάνω στη σημασία και τις ειδικές απαιτήσεις που έχει ο Χορός στην Αρχαία Τραγωδία. Η προσπάθεια αυτή θα στελεχωθεί από μία ομάδα συντελεστών με ενδελεχή ενασχόληση στο είδος ανάμεσα στους σταθερούς συνεργάτες του ΠΟΡΤΑ. Μετά την πολύ επιτυχημένη και με πολυάριθμους συμμετέχοντες (εκ των οποίων πολύ σημαντικός αριθμός στελέχωσε τις παραστάσεις μας) σειρά εαρινών σεμιναρίων, θεωρήσαμε ότι έχει νόημα μια μεγαλύτερη συστηματοποίηση της δουλειάς μας, που θα γίνεται λαμβάνοντας και μια δυναμική εξέλιξης στο χρόνο. Τα μαθήματα θα γίνονται σταθερά δυο μέρες την εβδομάδα από μέσα Νοεμβρίου έως την άνοιξη. Περισσότερες πληροφορίες θα ανακοινωθούν σύντομα.

 

Ευχαριστούμε όλους σας για την προσοχή και την εμπιστοσύνη σας, την τετραετία που πέρασε. Ευχόμαστε να σας δικαιώσουμε και με τη συνέχειά μας.

 

 

Εκ μέρους του ΠΟΡΤΑ

Θωμάς Μοσχόπουλος

Ένα χρόνο αφότου απέσπασε το A’ βραβείο στο International Student Theatre Festival “Danail Chirpansky” στην Βουλγαρία και διακρίθηκε με το βραβείο «Special Prize” στο 37ο διεθνές Φεστιβάλ δραματικών σχολών της σχολής VGIK της  Μόσχας, ο «Αγαμέμνων» του Αισχύλου σε διδασκαλία Δημήτρη Ήμελλου από τους αποφοίτους του 2017 της Δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου έρχεται για δυο παραστάσεις στην Πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου με ελεύθερη είσοδο. 

 

Συμμετέχουν:

Γκουγκουλή Κορίνα-Άννα, Δουβλέκα Άννα, Καλοχριστιανάκη Κατερίνα, Καραμήτρου Ιφιγένεια, Κωνσταντέας Λάμπρος, Λαουλάκος Αναστάσης, Μπένος Γιώργος, Παπαθεοδώρου Ελίνα, Πατεράκης Γιώργος, Σαμούρκας Βασίλης, Σταματέλου Θάλεια, Φρακτοπούλου Εύα, Χριστοδούλου Ιάσονας 

 

Λίγα λόγια για το βραβείο:

Το βραβείο του  International Student Theatre Festival “Danail Chirpansky” απένειμε η Κριτική Επιτροπή που απαρτίζονταν απο τους: Kama Ginkas, Maiya Pramatarova, Dejan Dukovski, στην ελληνική συμμετοχή, από κοινού μ’ εκείνη του Κρατικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου της Μόσχας (VGIK), το οποίο συμμετείχε με την παράσταση “The Old World Landowners” του Νικολάι Γκόγκολ.

Το International Student Theatre Festival «Danail Chirpansky» διοργανώνεται στο πλαίσιο των συγχρηματοδοτούμενων προγραμμάτων του Διεθνούς Ταμείου Προώθησης του Πολιτισμού της UNESCO, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού της Βουλγαρίας και την Ακαδημία Θεατρικών και Κινηματογραφικών Τεχνών “Krastyo Sarafov”. Πρόκειται για ένα νέο θεσμό, του οποίου η φετινή πρώτη διοργάνωση διακρίθηκε για το υψηλό επίπεδο των συμμετοχών, και που υπόσχεται πολλά ως πυρήνας ανταλλαγής για σπουδαστές - νέους καλλιτέχνες του θεάτρου. 

Η Δραματική Σχολή συμμετείχε, κατόπιν επιλογής, μεταξύ σημαντικών Δραματικών Σχολών και Ακαδημιών με μεγάλο βάθος εκπαιδευτικής και καλλιτεχνικής παράδοσης.

Ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, Η Παναγία των Παρισίων του Βίκτωρος Ουγκώ, παρουσιάζεται τη φετινή θεατρική περίοδο 2018-19 στο Θέατρο Παλλάς.

Μία υπερπαραγωγή που συνεχίζει την περυσινή μεγάλη επιτυχία του Δον Κιχώτη την οποία παρακολούθησαν πάνω από 100 χιλιάδες θεατές. Η ίδια δημιουργική ομάδα του Δον Κιχώτη συνεργάζεται στην "Παναγία των Παρισίων" και αποτελεί εγγύηση για μια άρτια παράσταση προσιτή σε όλη την οικογένεια. "Η Παναγία των Παρισίων" ανεβαίνει σε σκηνοθεσία της Σοφίας Σπυράτου, η οποία τα τελευταία χρόνια μας έχει χαρίσει εξαιρετικές παιδικές παραστάσεις που έχουν αποθεωθεί από μικρούς και μεγάλους θεατές, όπως: "Δον Κιχώτης", "Θησέας και Αριάδνη στο νησί των ταύρων" "Ο Ιάσονας και το χρυσόμαλλο δέρας" κ.ά. Τη διασκευή του κλασικού κειμένου έχει αναλάβει ο διακεκριμένος ποιητής Στρατής Πασχάλης, την πρωτότυπη μουσική ο καταξιωμένος Νίκος Κυπουργός, τους υπέροχους φωτισμούς ο Λευτέρης Παυλόπουλος και τα εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια ο Μανόλης Παντελιδάκης.

Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν οι Δημήτρης Πιατάς (Κουασιμόδος), Νάντια Κοντογεώργη (Εσμεράλδα), Θοδωρής Κατσαφάδος (Φρολό), Γιώργος Συμεωνίδης (Γκρεγκουάρ), Κωστας Μαγκλάρας  (Βασιλιάς των Τσιγγάνων), Δημήτρης Γκοτσόπουλος  (Φοίβος), Αλέξανδρος Ψυχράμης (Βασιλιάς Λουδοβίκος) και οι λυρικοί τραγουδιστές Μάριος Πετκίδης,  Ιωάννης Κοντέλλης (Δύο Γρύπες). Μαζί τους ένας μεγάλος θίασος ηθοποιών, χορευτών, ακροβατών και τραγουδιστών.

Μια παράσταση για όλη την οικογένεια βασισμένη στο διαχρονικό μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκώ, “Η Παναγία των Παρισίων” είναι ένα έργο για τη διαφορετικότητα και τις κοινωνικές διακρίσεις, για τον αγνό, ανιδιοτελή έρωτα που φτάνει ως την απόλυτη προσφορά και αγάπη, για τον αυταρχισμό και τις αυθαιρεσίες της εξουσίας που συνθλίβουν ή χειραγωγούν ύπουλα τον απλό άνθρωπο. Ένα λογοτεχνικό αριστούργημα που θα μας ταξιδέψει στις ιστορίες του αγαθού Κουασιμόδου και της πανέμορφης  Εσμεράλδας, γεμάτες από συγκίνηση, μαγεία, χιούμορ, παραμύθι, ιστορία, τραγούδια, δάκρυ και χαρά. Με σεβασμό στην ουσία και το ύφος του μυθιστορήματος, που προσαρμόζεται όμως στις σημερινές γλωσσικές και αισθητικές αντιλήψεις και συνθήκες, ώστε τα παιδιά κάθε ηλικίας να το παρακολουθούν με χαρά και ενδιαφέρον, αλλά και να αντλούν χρήσιμα ηθικά διδάγματα, ευεργετικά για τις ψυχές τους.

Το Φεστιβάλ Δάσους, το μεγάλο πολιτιστικό γεγονός της Θεσσαλονίκης, συνεχίζει τον Σεπτέμβριο με καλοκαιρινές κορυφαίες παραγωγές θεάτρου, μουσικής και χορού.

Για τέταρτη χρονιά, με το κύρος και την υπογραφή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο 4ο Φεστιβάλ Δάσους, με παράλληλες εκδηλώσεις στο Θέατρο Γης, στο Βασιλικό Θέατρο, στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018

  • Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου: Θέατρο - «Αγαμέμνων» του Αισχύλου / Θέατρο Δάσους
  • Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου: Συναυλία - Κωστής Μαραβέγιας / Θέατρο Γης
  • Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου: Θέατρο - «Πλούτος» του Αριστοφάνη / Θέατρο Δάσους από το Εθνικό Θέατρο
  • 10 Σεπτεμβρίου: Συναυλία: Γιάννης Χαρούλης / Θέατρο Δάσου
  • 11, 12 & 13 Σεπτεμβρίου: Μουσική παράσταση - «Duende – Το πνεύμα της γης» του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα / Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών/ Παράλληλες Εκδηλώσεις
  • Πέμπτη 13 Σεπτεμβρίου: Συναυλία - Bryan Ferry – Tour 2018 / Θέατρο Δάσους
  • 13 & 14 Σεπτεμβρίου: «Sound Μoves» / Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών | Παράλληλες Εκδηλώσεις
  • Παρασκευή 14 Σεπτεμβρίου: «Hubris» στο Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών / Παράλληλες Εκδηλώσεις
  • 17 Σεπτεμβρίου: Συναυλία: Θανάσης Παπακωνσταντίνου -Σωκράτης Μάλαμας / Θέατρο Γης
  • 19, 20 Σεπτεμβρίου: Θέατρο: «Μαντάμ Σουσού» του Δημήτρη Ψαθά / Θέατρο Δάσους
  • 21, 22 & 23 Σεπτεμβρίου: Θέατρο «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη / Θέατρο Δάσους

Αρχαίο Θέατρο της Μίεζας - Σάββατο 25 Αυγούστου 2018 - Ώρα έναρξης 19:30

Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ημαθίας σε συνεργασία με τον Δήμο Νάουσας παρουσιάζουν την παραγωγή του Φεστιβάλ Φιλίππων στο πλαίσιο του 2ου Διεθνούς Εργαστηρίου Αρχαίου Δράματος «Οιδίπους – Ανασκαφή δεύτερη» στο Αρχαίο Θέατρο Μίεζας.

Το βράδυ της 25ης Αυγούστου, δύο ηθοποιοί, ένας σκηνοθέτης κι ένας χορευτής πραγματοποιούν μια ανάγνωση - ανασκαφή στην κορυφαία τραγωδία του Σοφοκλή «Οιδίπους Τύραννος».

Δεν πάμε να λύσουμε το αίνιγμα του Οιδίποδα, θέλουμε μόνο να αναζητήσουμε τα στοιχεία του τραγικού στην αυθεντική πηγή του. Προσπαθούμε να καταλάβουμε που είναι η βαθύτερη σημασία του πράγματος. Προσπαθούμε να πούμε την ιστορία πιο πολύ με τα χέρια και τον ιδρώτα παρά με τα λόγια. Με τον τρόπο που ίσως θα την έλεγαν χειρώνακτες∙ οι εργάτες και οι αρχαιολόγοι που πριν από έναν αιώνα έσκυψαν με μεράκι και καημό να ανακαλύψουν την ιστορία αυτού του τόπου. Και τα κείμενα τι είναι; Σκάβοντάς τα, καταλαβαίνεις δυο τρία πράγματα. Και αυτά με τη σειρά τους μας διδάσκουν και μας υπενθυμίζουν ότι δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα.

Η Μίεζα ήταν μια μικρή πόλη της ερατεινής Ημαθίας, χτισμένη στους πρόποδες του Βερμίου στη μέση περίπου του δρόμου που ένωνε τις Αιγές, την βασιλική μητρόπολη των Μακεδόνων με την Πέλλα, το μακεδονικό λιμάνι στη βόρεια ακτή του Θερμαϊκού που το πρώτο μισό του 4ου αι. π.Χ. είχε αναπτυχθεί σημαντικά με αποτέλεσμα να γίνει τόπος της δεύτερης κατοικίας της βασιλικής οικογένειας. Η γεωγραφική θέση και το παραδεισένιο τοπίο με τα πλούσια λιβάδια, τα βαθύσκια δάση και τα πολλά νερά είναι ίσως ο λόγος που έκαναν τον Φίλιππο Β΄ να διαλέξει την Μίεζα για να εγκαταστήσει εκεί τη σχολή όπου ο Αριστοτέλης θα δίδασκε τον γιο και διάδοχο του Μέγα Αλέξανδρο, αλλά και τα παιδιά των εταίρων που προορίζονταν να γίνουν η ελίτ και να στελεχώσουν όλα τα αξιώματα του κράτους.

Το Κέντρο Κλασικού Δράματος και Θεάματος (ΚΕΔΡΑ) του Παντείου Πανεπιστημίου καλεί σε ακρόαση (οντισιόν) για ένα εργαστήριο που θα καταλήξει σε παράσταση των Περσών του Αισχύλου σε μετάφραση και σκηνοθεσία Γιάγκου Ανδρεάδη.
 
Η παράσταση αυτή  θα ξεκινήσει εγκαινιάζοντας το ανακαινισμένο αρχαίο θέατρο της Ερέτριας στα πλαίσια ενός πιλοτικού φεστιβάλ του προγράμματος Το Αρχαίο Δράμα Σήμερα που θα διεξαχθεί στις 21-23 Σεπτεμβρίου και ενισχύεται από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας. Στη συνέχεια οι παραστάσεις  θα συνεχίσουν στην Αθήνα , στο θέατρο «Ροές», και αλλού ανά την Ελλάδα. Η πρόσκληση για ακρόαση αφορά  νέες επαγγελματίες ελληνίδες ηθοποιούς με επίδοση το τραγούδι και τον χορό  και επίσης αντίστοιχες ξένες ηθοποιούς με γνώση της ελληνικής γλώσσας.  Η ακρόαση θα διεξαχθεί στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων του Παντείου στην Πλάκα, στο ημιυπόγειο εργαστήριο του Τμήματος ΕΜΑΠ, οδός Χιλ 3-5, (κάθετος Αδριανού) την Πέμπτη 30 Αυγούστου ώρες 6 με 9. 30 μμ.
 
Οι ενδιαφερόμενοι καλούνται να επικοινωνήσουν στα πιο κάτω τηλέφωνα και email
Γιάγκος Ανδρεάδης, τηλ. 6983929495, emailiandreadis[email protected]gmail.com

Μετά τη μεγάλη επιτυχία του 1ου Διεθνούς Εργαστηρίου Αρχαίου Δράματος, που διοργανώθηκε για πρώτη φορά στις Κρηνίδες την περασμένη χρονιά, το Φεστιβάλ Φιλίππων και το ΔηΠεΘε Καβάλας επαναλαμβάνουν φέτος το εγχείρημα, με προσκεκλημένους σημαντικούς καλλιτέχνες τριών ομάδων.

 
Ο Βελλερεφόντης σε σκηνοθεσία Γιάννη Καλαβριανού, ο Προμηθέας Δεσμώτης από τη Δραματική Σχολή «Δήλος» υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Γεωργίας Μαυραγάνη και ο Οιδίποδας σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη, συνθέτουν το μωσαϊκό των παραστάσεων-παραγωγών του Φεστιβάλ Φιλίππων, που θα παρουσιαστούν στο αρχαίο θέατρο στις 20 - 21 - 22 Αυγούστου, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.
 
Το Εργαστήριο θα λάβει χώρα στην περιοχή των Κρηνίδων από την 1η Αυγούστου και θα καταλήξει στη δημιουργία των παραπάνω τριών νέων παραστάσεων εμπνευσμένων από το αρχαίο δράμα. 
 
Συνολικά 33 ηθοποιοί, σκηνογράφοι, δραματουργοί, σκηνοθέτες, φωτιστές θα διαμείνουν και θα εργαστούν στις Κρηνίδες στο πλαίσιο ενός πρωτότυπου διεθνούς θεατρικού camp στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων με χαρακτήρα καλλιτεχνικό αλλά και εκπαιδευτικό.
 
Οι δοκιμές και όλη η προετοιμασία της κάθε παράστασης θα ’ναι ανοιχτές για το κοινό και θα λειτουργούν σαν ανοιχτό εργαστήρι για τους φοιτητές, την τοπική κοινότητα κι όποιον ενδιαφέρεται να τις παρακολουθήσει. Το ίδιο ανοιχτά θα ’ναι και τα ξεχωριστά workshops τα οποία θα πραγματοποιήσουν οι σκηνοθέτες, παρουσιάζοντας τον τρόπο δουλειάς τους σχετικά με την παράσταση που πρόκειται να δημιουργήσουν.
 
Το Εργαστήρι Αρχαίου Δράματος αποτελεί τον πυρήνα του Φεστιβάλ Φιλίππων, την προσωπική ματιά, καλλιέργεια και ευθύνη.
 
Αναλυτικά οι παραστάσεις του 2ου Διεθνούς Εργαστηρίου Αρχαίου Δράματος
 
Βελλερεφόντης – παλεύοντας με τα τέρατα | Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων | 20 Αυγούστου
Αισχύλου, Προμηθέας Δεσμώτης – ένα τραγούδι αντίστασης | Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων | 21 Αυγούστου
Οιδίπους - Ανασκαφή δεύτερη | Αρχαιολογικός Χώρος Φιλίππων | 22 Αυγούστου

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου παραδίδει σεμινάριο αφιερωμένο στο έργο του Τσέχωφ σε ηθοποιούς στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Φρυνίχου 14.

 

Μίνι βιογραφικό

Eίναι σκηνοθέτης και ηθοποιός. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1949. Στις τελευταίες δουλειές του συγκαταλέγονται, Η Ελένη του Γιάννη Ρίτσου, Relax…Mynotis, Σιχτίρ ευρώ, μπουντρούμ δραχμή… θα πεις κι ένα τραγούδι, Ιφιγένεια εν Ταύροις του Γκαίτε, Ο Τυχοδιώκτης…βασισμένος στον Χουρμούζη, Του Κουτρούλη ο γάμος του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή, ο Κύκλωπας του Ευριπίδη καθώς επίσης και δύο οπερέτες του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. 

Συνολικά έχει σκηνοθετήσει τριάντα παραστάσεις μέσα σε ισάριθμα χρόνια (έργα Σοφοκλή, Γκολντόνι, Μαριβώ, Χόρβατ, Μποντ, Σαίξπηρ Πιραντέλλο, Μολιέρου, Αναγνωστάκη, Στάικου, Μανιώτη, κ.ά.). 

Έχει μεταφράσει θεατρικά και πεζά κείμενα (Γκολντόνι, Μποντ, Μολιέρος, Μπαρτ, Σαντ, κ.ά.). Τιμήθηκε με διακρίσεις από τον Δήμο Αθηναίων, τον Δήμο Χαλανδρίου, την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών και το Φεστιβάλ Θεάτρου Συρακουσών της Σικελίας. Δίδαξε, όχι συστηματικά, σε δραματικές σχολές και στο Τμήμα Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

 

Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να αποστείλουν μέχρι τις 16/7  το βιογραφικό τους στο nikolmel@yahoo.com

Στο τέλος του σεμιναρίου θα δοθεί βεβαίωση παρακολούθησης.

Διάρκεια Σεμιναρίου: 60 ώρες (12 συναντήσεις των 5 ωρών).

Κάθε Δευτέρα και Πέμπτη 10:00-15:00

Από Δευτέρα 20 Αυγούστου και μέχρι Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου.

Κόστος Σεμιναρίου: 320 €

Πληροφορίες Εγγραφής: Έως 27/7 καθημερινά (Δε-Πα 10:00-15:00) στα τηλέφωνα: 2103222760 και 6976510251.

Η παράσταση της φετινής άνοιξης, που έγινε sold out και αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς, επιστρέφει τον Σεπτέμβριο στο Υποσκήνιο Β΄ Αίθουσας Α. Τριάντη μόνο για 10 παραστάσεις από την Παρασκευή 21 έως την Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου κάθε βράδυ στις 21.00. 
 
 
Το θεατρικό κείμενο του Γιάννη Λιγνάδη, που αποτελεί συρραφή ιστορικών γεγονότων, ανθολογημένων από τα πέντε πρώτα βιβλία της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου, επιχειρεί να αναδείξει την διαχρονική και οικουμενική ουσία της «τραγωδίας του πολέμου», τους σκοτεινούς και πολύπλοκους μηχανισμούς πίσω από το πολεμικό φαινόμενο. Η παράσταση επιχειρεί να αποτελέσει ένα γόνιμο μάθημα: σε γνωστικό επίπεδο, συνδυάζοντας τη γνώση του αρχαίου ιστορικού λόγου με τον σύγχρονο πολιτικό προβληματισμό· σε ψυχαγωγικό επίπεδο, επικοινωνώντας τα τραγικά συναισθήματα που παράγει η πολεμική βία.
 
Στα πολεμικά επεισόδια της δραματικής σύνθεσης περιέχονται η πολιορκία και άλωση της μαρτυρικής Πλάταιας, ο εμφύλιος πόλεμος στην Κέρκυρα, οι μάχες της Πύλου και της Σφακτηρίας, η καταστροφή της Μήλου. Τα πολεμικά γεγονότα και άλλα δραματικά συμβάντα συναρθρώνονται, μεταξύ άλλων, με τον επιτάφιο λόγο του Περικλή, τον λοιμό στην Αθήνα, ομιλίες πολιτικών πρωταγωνιστών και στοχαστικές κρίσεις του ιστορικού.
 
Η μετάφραση τηρεί με συνέπεια το γράμμα και το πνεύμα της πρωτότυπης συγγραφής. Παράλληλα αναδεικνύεται η θεατρικότητα (ως προς την μορφή) και η δραματικότητα (ως προς το ενυπάρχον συναίσθημα) του κειμένου. Το ιστορικό υλικό της δραματικής αφήγησης «διαλέγεται» με ένα μουσικό διακείμενο, το οποίο εισφέρει στην ιστορική γραφή σύγχρονες νοηματικές προεκτάσεις και οξύτερο δραματικό συναίσθημα.
 
Συμπαραγωγή Dramaticus–Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
 
Σε συνεργασία με το Σωματείο ΔΙΑΖΩΜΑ
 
Παίζουν
Δημήτρης Λιγνάδης, Aurora Marion, Κώστας Νικούλι
Ανδρέας Καρτσάτος, Κατερίνα Πατσιάνη
 
Eισιτήρια - Η προπώληση έχει ήδη ξεκινήσει
210 72 82 333, megaron.gr
και σε όλα τα καταστήματα Public

Το "Φάρεναϊτ 451" σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, που παρουσιάστηκε στο Φεστβάλ Αθηνών και Επιδαύρου σε 3 sold out παραστάσεις, θα παιχτεί κανονικά από 9 Νοεμβρίου στο θέατρο Πόρτα. 

Σ’ ένα μελλοντικό, ολοκληρωτικό καθεστώς όπου τα βιβλία καταστρέφονται, ο πρωταγωνιστής του έργου, διώκτης αρχικά των αντιφρονούντων, μεταστρέφεται, όταν έρχεται σ’ επαφή με τον μυστικό κόσμο των βιβλίων. Πώς μπορεί να σπάσει το εφιαλτικό πρόσωπο του ολοκληρωτισμού; Μπορεί η διεκδίκηση της «προσωπικής ανάγνωσης» να προκαλέσει στο σύστημα ρήγματα ελευθερίας;

Σημείωμα του σκηνοθέτη
“Το 1953, εν τω μέσω της Μακαρθικής περιόδου, εμφανίζεται στα αμερικανικά βιβλιοπωλεία ένα βιβλίο που θα αποτελέσει από τα σημαντικότερα δυστοπικά μυθιστορήματα 20ού αιώνα. Πρόκειται για το Φαρενάιτ 451 του Ραίη Μπράντμπουρυ. Ο τίτλος δηλώνει τη θερμοκρασία στην οποία αρχίζει να καίγεται το χαρτί, και αναφέρεται στην πρακτική της «καύσης βιβλίων» που ταυτίζεται, ιστορικά και συμβολικά, με την καταστολή της ελευθερίας σκέψης και λόγου.

Σε μια μελλοντική κοινωνία, «πυροτεχνουργοί» λειτουργώντας σαν ένα «Σώμα Κρατικής Ασφάλειας», εντοπίζουν και καίνε όσα βιβλία έχουν σωθεί κρυμμένα από αντιφρονούντες, που αρνούνται να συμμορφωθούν στο δόγμα, ότι τα βιβλία είναι άχρηστα και βλαβερά. Ο βασικός ήρωας του έργου είναι ένα διακεκριμένο στέλεχος αυτού του «σώματος», όμως, ερχόμενος σε επαφή με το «μυστικό σύμπαν των βιβλίων», αρχίζει να μαγνητίζεται επικίνδυνα απ’ αυτό. Σιγά σιγά ανακαλύπτει, ότι πίσω από τον κόσμο εικονικής πραγματικότητας, στον οποίο οι συμπολίτες του ζουν εφησυχασμένοι, υπάρχει ένα ολόκληρο δίκτυο, που κινείται υπόγεια και σε αντίθετες κατευθύνσεις από τις δικές του επιλογές. Όταν ξυπνήσει η «περιέργειά» του γι’ αυτόν τον κόσμο είναι θέμα χρόνου να γίνει από διώκτης διωκόμενος.

Το 1979 ο ίδιος ο συγγραφέας ξαναγράφει το έργο σε θεατρική μορφή επεμβαίνοντας σημαντικά στο αρχικό περιεχόμενο του κειμένου και δημιουργώντας έτσι τη βάση για ένα πολύ ενδιαφέρον θεατρικό ανέβασμα. Μια πολυφωνική ανάγνωση που ανατριχιάζει με την επικαιρότητα του έργου».

Θωμάς Μοσχόπουλος

 

Παίζουν: Αλέξανδρος Λογοθέτης, Άννα Μάσχα, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Κίττυ Παϊταζόγλου, Χάρης Τσιτσάκης, Μάνος Γαλανής, Θάνος Λέκκας, Ξένια Καλογεροπούλου

 

*Προπώληση εδώ: https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-porta/farenait-451/