Σύνοψη

Εννέα χρόνια μετά την πολύ επιτυχημένη πρώτη παρουσίαση, το «Φλάι» της Στέλλας Ζαφειροπούλου επιστρέφει από τις 14 Οκτωβρίου στο Faust Bar Theatre, με τη Λίλη Τσεσματζόγλου να ερμηνεύει ξανά αυτόν τον αλληγορικό μονόλογο με σαρκασμό και χιούμορ σε σκηνοθεσία Πέπης Μοσχοβάκου και μουσική Γιάννη Οικονόμου.

Ένα ιδιαίτερο πλάσμα, μια… goniurellia tridens, ένα περίεργο «έντομο», πετά από τόπο σε τόπο, ψάχνοντας εκείνη τη «γη» που θα την κατανοήσει και θα την αποδεχτεί. Στο ταξίδι της αυτό ανεβαίνει στον αγαπημένο της βράχο, τον Λυκαβηττό, εκεί συναντά μια… γατούλα με ροζ μυτούλα, έναν σκαντζόχοιρο ονόματι Φάουστ ή… άουτς και τον μπούφο του Ρόμπερτ Φίσερ.
Κουρασμένη από το πέταγμα κάθεται στα τραπεζάκια της πλατείας στο Γκάζι και ονειρεύεται πάνω σε ένα καφάσι μπίρες. Μέσα σε μια παραίσθηση πραγματικότητας και φαντασίας, ένα έργο για τον διαρκή αποπροσανατολισμό που ο καθένας από εμάς μπορεί να βιώσει.

Γραμμένο το 2015, με τη Στέλλα Ζαφειροπούλου να συστήνεται στο θεατρικό κοινό, το Φλάι είναι μια πικρή σάτιρα για την ανθρώπινη απόγνωση στο δρόμο προς την αναζήτηση της ταυτότητας και της αποδοχής.
Εννέα χρόνια μετά, η κοινωνία παραμένει «χελώνα» αγκυλωμένη σε προϋπάρχουσες καταστάσεις κάνοντας αργά ή και καθόλου βήματα προς τη συμπερίληψη. Ο Ζακ Κωστόπουλος, η Δήμητρα της Λέσβου, ο Αντώνης Καρυώτης είναι μερικά μόνο από τα ονόματα της ελληνικής πραγματικότητας που άφησαν τρύπες σε μια κοινωνία γεμάτη μπαλώματα.

«Γιατί η ιδιαίτερη ζωή έχει πολλές τρύπες και η συνηθισμένη… μπαλώματα. Εγώ τις άφηνα πάντα ανοιχτές. Μέχρι που, όταν πια δε μπορούσαν να σταθούν πάνω μου, τις έβαλα σε ένα μεγάλο γυάλινο κάδρο. Όλες τις παλιές μου ζώνες με τις τρύπες. Το κρέμασα στον τοίχο. Το φώτισα κιόλας. Το βράδυ όταν κοιμάμαι είναι το φως που μου κάνει παρέα. Χωρούσε αρκετές μέσα. Άλλες με λιγότερες κι άλλες με περισσότερες. Τρύπες. Μπάλωμα πουθενά».