«Στα γραπτά μιλάω για ό,τι δεν κατάφερα να πω μπροστά σου, ξαπλωμένος ίσως, στο στήθος σου.»

Λίγο πριν πεθάνει από φυματίωση, ο Kafka γράφει μία επιστολή στον πατέρα του – ένα γράμμα που δεν επιδόθηκε ποτέ – μιλώντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια για την τραυματική σχέση μαζί του, σχέση που αποτελεί κλειδί για την κατανόηση του ψυχισμού και του έργου του. Μέσα από τον παραληρηματικό λόγο ενός ανθρώπου που θέλει να προλάβει να εκφράσει όσα έχει μέσα του πριν φύγει από τη ζωή, αποκαλύπτεται ένας πατέρας-τύραννος που μισεί ό,τι δεν καταλαβαίνει και ό,τι δεν του μοιάζει, που χρησιμοποιεί την απειλή και την τιμωρία ως μέθοδο συμμόρφωσης και ασκεί λεκτική βία στα παιδιά του για να τα επαναφέρει στον μοναδικό «σωστό» δρόμο που μπορεί να αποδεχτεί: τον δικό του.  

«Με χτυπούσες ασταμάτητα με τα λόγια σου.»

Τρεις ηθοποιοί επί σκηνής, μας μεταφέρουν στον κόσμο που έζησε και μεγάλωσε ο Franz Kafka, αλλά και στον κόσμο που θα ήθελε να έχει ζήσει, αν ο πατέρας του μπορούσε να κατανοήσει και να αποδεχτεί τη διαφορετικότητά του.

«Δεν φτάνουν οι θυσίες, πατέρα, όλη η αγάπη του κόσμου δεν είναι αρκετή, αν δεν υπάρχει κατανόηση.»