Λίγα λόγια για την παράσταση

Το any attempt will end in crushed bodies and shattered bones δανείζεται τον εντυπωσιακό του τίτλο από μια αμφιλεγόμενη φράση που απεύθυνε ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ στους διαδηλωτές του Χονγκ Κονγκ το 2019.

Με αφορμή τη φράση του Κινέζου προέδρου που μεταφράστηκε και μεταδόθηκε ανά τον κόσμο με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, ο Μάρτενς παρατηρεί ότι η γλώσσα στην εποχή μας λειτουργεί και ως «ιδεολογικό εργαλείο». Εκτός από τον χορό, ο δημιουργός φέρνει λοιπόν στη σκηνή ως παραστατικό μέσο και την ίδια τη γλώσσα, εισάγοντας προφορικά αποσπάσματα από την Άνοιξη της Σκοτσέζας συγγραφέως Ali Smith, αλλά και γραπτές εκφράσεις μίσους από το διαδίκτυο, που προβάλλονται θραυσματικά πίσω από τους χορευτές.

Στην παράσταση που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Αβινιόν το 2021, συμμετέχει μια ποικιλόμορφη ομάδα 17 χορευτών, με ηλικίες από 18 έως 71 ετών, που παρά τις σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, διαμορφώνουν μια ιδεατή κοινότητα.

«Οι χιονονιφάδες, τα φύλλα, οι άνθρωποι, τα φυτά, οι σταγόνες της βροχής, τα αστέρια και τα μόρια, όλα ανήκουν σε κοινότητες.

Μονάδες δεν μπορούν στην πραγματικότητα να υπάρξουν».

Paula Gunn Allen

Όπως παρατηρεί ο ίδιος ο Γιαν Μάρτενς «η ιδέα μιας αρμονικής κοινωνικής συνύπαρξης δεν είναι ίσως εντέλει παρά ουτοπία οφείλουμε συνεχώς να προασπιζόμαστε απέναντι στις αντιδραστικές φωνές τη δυνατότητα να είμαστε διαφορετικοί μαζί».

Με την εκπληκτική αυτή σύνθεση, ο Βέλγος χορογράφος μετατρέπει τη σκηνή σε χώρο μιας πιθανής δημοκρατίας, όπου η μουσική ακούγεται σαν κραυγή και η διαμαρτυρία είναι μια κοινή αναγκαιότητα. Η προσωπική φωνή κάθε χορευτή και χορεύτριας «διεκδικεί» την παρουσία της στη σκηνή, ενώ όλοι μαζί αναζητούν τις δυνατότητες μιας κοινής, ομαδικής φωνής. Η ελευθερία στο έργο αφορά κάτι που μπορεί να υπάρξει ως πράξη όταν κάνουμε κάτι όλοι μαζί.

Η δύναμη της διαφορετικότητας

Με τη βοήθεια των 17 ερμηνευτών του, ο Γιαν Μάρτενς παρουσιάζει μια χορογραφία που εξερευνά τις διάφορες μορφές ακτιβισμού ως πράξεις συλλογικές στον κόσμο, μπροστά στις κλιματικές ή κοινωνικές προκλήσεις. Βασισμένη στο έντονα ρυθμικό Κοντσέρτο για τσέμπαλο του σύγχρονου Πολωνού συνθέτη Χένρικ Γκουρέτσκι, η χορογραφία συνδυάζεται με κομμάτια διαμαρτυρίας από τη δεκαετία του 1960 ως σήμερα.

Ο Μάρτενς έχει δημιουργήσει μια παράσταση για τη δύναμη του να είσαι διαφορετικός ανάμεσα στους άλλους αλλά και για τη συμβίωση ξεχωριστών ατομικοτήτων, φωτίζοντας την ξεχωριστή χορευτική «υπογραφή» του κάθε ερμηνευτή του.