Πρόκειται για τέσσερα σκηνικά διαμαντάκια κωμικού χαρακτήρα. Η θεματολογία τους περιστρέφεται γύρω από το θέμα του ερωτικού πάθους, της συζυγικής απιστίας, και των κωμικών ή τραγικών συνεπειών τους. Μέσα σε αυτά αντανακλώνται οι ιδεοψυχαναγκαστικές ψυχολογικές καταστάσεις που συνορεύουν με την τρέλα – περίφημα εκπροσωπούμενες από τον θερβαντινό Δον Κιχώτη. Οι ιστορίες τους φωτίζονται από “χιουμοριστικά παιχνίδια”, με πρωταγωνιστές τούς αιώνια γελοίους τύπους (μπούφοι, ρουφιάνοι, σπουδαστές, προξενήτρες, γερο-παράξενοι, κ.λπ.), με εμφανείς τις επιρροές που άσκησε η commedia dell’ arte στο θεατρικό corpus του Θερβάντες.

Έχοντας ως έναυσμα αυτήν την επιρροή, στην παράσταση λαμβάνονται αυτά τα τέσσερα μονόπρακτα ως ένα όχημα για μια αναδρομή στην Ιστορία της Κωμωδίας, καθώς το κάθε ένα από αυτά παραστασιοποιείται με διαφορετική υποκριτική φόρμα, μεταφέροντας το κοινό σε διαφορετική εποχή. Έτσι, με αφετηρία την commedia dell’ arte και με σημείο τερματισμού τη σύγχρονη γερμανική κωμωδία, οι ενδιάμεσοι σταθμοί της παράστασης είναι η κλασικιστική κωμωδία του Μολιέρου και η ελληνική αστική πολιτική κωμωδία ηθών του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, μεταγραμμένη σε ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο.