Ένας πολιτισμός για τον οποίον η ανταγωνιστικότητα και η επιτυχία αναγνωρίζονται ως υπέρτατες αξίες ,δεν αγαπά τους θλιμμένους ,τους οποίους γεννά και οι οποίοι του θυμίζουν τον παραλογισμό της καπιταλιστικής του παραγωγής. Η θλιμμένη διάθεση προκαλεί αδιαφορία και έλλειψη θάρρους
 προσβάλλοντας την κοινωνική συνοχή.

Πρόσωπα θλιμμένα ,  ώμοι σκυφτοί ,  χέρια παγωμένα, βήματα που παραπατούν. Η θλίψη γεννάται από την απώλεια και οι  απώλειες σήμερα  είναι πολλές , τόσο υλικές όσο και ηθικές που  καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Αντιμέτωποι .Σε αυτήν την πορεία για την κατάκτηση του Μαζί , σταματάμε με Θλίψη για λίγο ,  για να δώσουμε χώρο και χρόνο στον εαυτό μας. Για να βρούμε το σθένος όχι απλά να συνεχίσουμε, αλλά να αντιμετωπίσουμε όσα κρύβουμε και κρύβονται.

Πολλές τέχνες αναζήτησαν τη θλίψη στο ”δακρύβρεχτο σταθμό της ξενιτιάς” - όπως τον αποκαλούν -  σε κοινωνικό και προσωπικό επίπεδο μέσα σε μια διαδρομή που αιτούσε στο τέλος το Θάρρος.

Από πού έρχεστε; Που πάτε;

Οι ράγες αυτές δεν λειτουργούν από χρόνια. Τελευταία ταξιδεύουν σκουπίδια μονάχα. Έρχονται στα μέρη μας όταν έχει καιρό και βροχές. Συσσωρεύονται εδώ , λίγο πριν το λιμάνι. Δεν ταξιδεύουν. Μένουν εδώ και περιμένουν. Περιμένουν  και αυτά σαν και εσάς-σαν και εμάς καλή ώρα. Αυτή η περιοχή πάντα περίμενε. Οι άνθρωποι, τα σπίτι ,ακόμα και οι περαστικοί.