Σημείωμα σκηνοθέτη
Η Ελλάδα της κρίσης δε διαφέρει σημαντικά από την Ισπανία της ίδιας κατάστασης. Έτσι κι αλλιώς, είναι δυο λαοί με ένα δικό τους ιδιότυπο εκρηκτικό ταπεραμέντο, που βούτηξαν ταυτόχρονα σε μια βαθιά ριζωμένη κρίση και κλήθηκαν να ανταπεξέλθουν στις αντιξοότητες, ώστε να βγουν από αυτή. Ένα έργο, λοιπόν, του ισπανικού παρόντος σίγουρα μπορεί να αντικατοπτρίσει το ελληνικό σήμερα. Κι αυτό δε θα μπορούσε να γίνει, παρά μόνο μέσα από μία κωμωδία. Η ροπή του ανθρώπου να προσδίδει στις δραματικότερες καταστάσεις που βιώνει μια κωμική χροιά είναι έμφυτη και πηγαία. Όπως πηγαίο είναι και το χιούμορ, όταν καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε «τα δύσκολα». Κωμωδία, λοιπόν, και μάλιστα μαύρη, καθώς μόνο αυτή θα μπορούσε να θίξει με τον γλαφυρότερο τρόπο το κοινωνικοπολιτικοοικονομικό παρόν και να το μεταφέρει με το δικό της τρόπο στο θεατή.
Μέσα από αυτό το έργο της κρίσης, αναδεικνύεται και η προίκα που αυτή μας άφησε. Έτσι, η επικράτηση του χρήματος ως αξιακού προτύπου, όπως μας δηλώνει η Γιασμίν με την αφοπλιστικά ειλικρινή της αφέλεια στην ατάκα «εδώ τα ξέχασαν τα ιδανικά, όλοι κοιτάνε τον εαυτό τους, σκέφτονται μόνο τα λεφτά», συνυπάρχει με τους ισχυροποιημένους −μέσω της κρίσης− θεσμούς της γειτονιάς και της οικογένειας, της φιλίας και της συντροφικότητας. Κι ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει ελπίζοντας για το καλύτερο. Καλή θέαση!
Δημήτρης Σακατζής