Σκηνοθετικό σημείωμα της Μαίρης Ανδρέου
Πόσο εύκολο είναι άραγε να ξεχάσεις πως μεγάλωσες; Πόσο φοβήθηκες, πόσο πληγώθηκες; Πόσο εύκολο είναι να επιστρέψεις εκεί που αρχίζουν όλα: στο… «μια φορά κι έναν καιρό»; «Ο Πουπουλένιος» είναι ένα έργο σπουδαίο, που πραγματεύεται την παιδική βία, μέσα από την οποία ο Κατούριαν πλάστηκε κι έγραψε κάποιες ιστορίες… Με παιδιά… Όχι για παιδιά… Κάποιες αστείες και τρυφερές και κάποιες σκληρές, όπως οι ήχοι που άκουγε από το διπλανό κλειδωμένο δωμάτιο κάθε βράδυ… Έτσι προκύπτει και η προσέγγιση της παράστασης μας… Πού σταματάει το πραγματικό και πού αρχίζουν οι ιστορίες… Ή και αντίστροφα…Σε ένα ασπρόμαυρο σκηνικό, με δυο διαφορετικά δωμάτια που τα χωρίζει ένας αόρατος τοίχος. Ένας τοίχος που τα χωρίζει και τα ορίζει από μικρά παιδιά μέχρι τώρα… Που μπορεί να σπάσει μόνο με την φαντασία, μόνο με τα χέρια αυτού του τεράστιου ανθρώπου που είναι ολόκληρος φτιαγμένος από ροζ πουπουλένια μαξιλάρια.. ‘’Μια φορά κι έναν καιρό γεννήθηκε ένα υγιέστατο αγοράκι που το έλεγαν Μίσαλ Κατούριαν…Μια φορά κι έναν καιρό ο Κατούριαν Κατούριαν προσπάθησε να σκεφτεί μια ιστορία για τον αδερφό του… ‘’