Σκηνοθετικό σημείωμα

Ο Βικτώρ αντιλαμβάνεται τον κόσμο διαφορετικά. Ο Βικτώρ θέλει ν’ αλλάξει τον κόσμο, να ξεφύγει από τις νόρμες, να χαράξει τη δική του πορεία, μακριά απ’ αυτή που σχεδιάζεται ερήμην του. Ο Βικτώρ θέλει να αποτινάξει το βάρος του να είσαι παιδί, το βάρος των επιθυμιών των γονιών, το βάρος των επιταγών της κοινωνίας. Δεν αντέχει, χτυπάει, δαγκώνει και δηλητηριάζει τις ζωές τους, γίνεται ο θανατηφόρος μανδραγόρας της τελευταίας τους απόλαυσης. Και πεθαίνει. Πεθαίνει από θάνατο. Εκείνος που επιθύμησε να φάει απ’ το δέντρο της γνώσης, τιμωρήθηκε με θάνατο. Τιμωρία ή ευλογία η επιστροφή στο σημείο μηδέν;

Μια διαδικασία μύησης. Ένα έργο που οδηγεί μέσω του αλλόκοτου, στην κατανόηση του μυστηρίου της ζωής, της δυσκολίας να ελέγξουμε την ιστορία, του φόβου ν’ απαγκιστρωθούμε απ’ τη μοίρα και το πεπρωμένο, και φωτίζει τη δύναμη του ατόμου να καθυποτάξει τους δράκους της ζωής. Ας παραχωρήσουμε στο παιδί μέσα μας την εξουσία. Ας ψάξουμε την αγάπη, χωρίς στεγανά, χωρίς περιορισμούς. Μόνο την απόλυτη και υπέροχη αγάπη. Για να νικήσουμε τον πόνο του θανάτου.