Όπως γράφει και ο σκηνοθέτης της παράστασης, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος:

«Όλα έγιναν κάποτε. Κάποτε της είπαν πως έγινε γυναίκα. Δεν είναι κορίτσι πια. Κάποτε έφυγε από το σπίτι της το πατρικό και πήγε σε εκείνο το άλλο "σπίτι". Κάποτε γνώρισε κι εκείνον. Κάποτε την γνώρισε κι αυτός. Κάποτε έμεινε  έγκυος και μετά ξανά και ξανά. Και κάποτε εκείνος της ζήτησε να μείνει μαζί του, χωρίς να της το ζητήσει και ποτέ αληθινά. Ύστερα το ξέχασε.  

Κάποτε γεννήθηκαν και τρία παιδιά. Που δεν έμαθαν ποτέ ποιανού παιδιά είναι.

Και κάποτε...το κάποτε κουράστηκε. Και θέλησε να γίνει τώρα.

Τώρα...ανάμεσα σε εκείνη και σε εκείνον. Που δεν συναντήθηκαν ποτέ, μέχρι τώρα. Που δεν έζησαν ποτέ αληθινά, μέχρι τώρα.

Που δεν έμαθε ποτέ εκείνη ποιος στ' αλήθεια είναι εκείνος. Ο Ντομένικο Σοριάνο.

Και δεν έμαθε ποτέ  εκείνος ποια στ' αλήθεια είναι εκείνη. Η Φιλουμένα Μαρτουράνο. Η γυναίκα που δεν κλαίει ποτέ. Μέχρι τώρα. Που θα μάθει. Μέχρι τώρα που θα μάθουμε κι εμείς.

Και θα το μάθουν και εκείνα τα παιδιά. Πρέπει να το μάθουν.

Γιατί όπως λέει και μία κρυφή φωνή μες στο σκοτάδι...

"Τα παιδιά είναι παιδιά".

Και σε λίγο χαράζει το πρώτο  φως της καινούριας ζωής.»