Σημείωμα της ομάδας

Η «κουλτούρα του βιασμού» μετατοπίζει την ευθύνη της σεξουαλικής βίας από τον άνδρα στη γυναίκα. Όταν μια γυναίκα βιάζεται, η ευθύνη είναι δική της. Θα έπρεπε να προσέχει τι φοράει, πού πηγαίνει και με ποιον, τι θα πει, τι θα πιει, πώς θα φερθεί, μην προκαλέσει. Οι περισσότεροι βιασμοί δεν καταγγέλλονται ποτέ, γιατί οι γυναίκες ξέρουν ότι η κοινωνία θα τις κατηγορήσει. Είναι βολικό να πιστεύουμε ότι οι άλλοι, με κάποιον τρόπο, αξίζουν αυτό που έπαθαν. Παρέχουμε έτσι στον εαυτό μας το ψευδές αίσθημα ασφάλειας ότι το κακό δεν θα συμβεί ποτέ σε εμάς. Ο βιασμός, είναι το μόνο έγκλημα που τα φώτα αντί να πέσουν  στον θύτη, πέφτουν στο θύμα. Ηθικοί αυτουργοί  είμαστε όλοι όσοι τείνουμε να το δικαιολογήσουμε.  Όμως, το σεξ χωρίς συναίνεση, σε κάθε περίπτωση, είναι βιασμός. Η μεγάλη κινητοποίηση του γυναικείου, φεμινιστικού κινήματος και ανθρωπιστικών  οργανώσεων  που παλεύουν εδώ και χρόνια, πέτυχαν πριν από λίγους μήνες στη χώρα μας, μια ιστορική νίκη. Στην τελευταία αλλαγή του Ποινικού Κώδικα, κατάφεραν  ο βιασμός  να ορίζεται με βάση την απουσία συναίνεσης και όχι τη χρήση βίας ή απειλής. Πλέον «όχι» σημαίνει «όχι» και στη «νομική γλώσσα». Τι γίνεται όμως με τα μυαλά μας και τις συμπεριφορές μας; Η δημόσια συζήτηση περί βιασμού και  σεξουαλικών επιθέσεων έχει ανοίξει και στην Ελλάδα. Εμείς, επιλέγουμε  να ανεβάσουμε τον «Γάμο» του Μάριου Ποντίκα, θέλοντας, ως ομάδα, να συμμετέχουμε σε αυτήν τη συζήτηση.