Απόγευμα. 

Μεσοαστικό διαμέρισμα.

Ένα ζευγάρι.

Δύο άνθρωποι,

ένα ζευγάρι

αλλά  είναι - δύο.

Η Άννα.

Ο Δημήτρης.

Αλλά είναι ζευγάρι. 

Η Άννα και ο Δημήτρης.

Ένα “οικιακό σύμπαν” όπου τα πάντα συρρικνώνονται. Όχι μόνο με την έννοια των χωρικών διαστάσεων αλλά και της ανθρώπινης επαφής. Ο Ι. Καμπανέλλης μέσα από το μονόπρακτο “Ο Διάλογος”, γραμμένο στα τέλη της δεκαετίας του 80΄, καταφέρνει να αποτυπώσει το τότε και ταυτόχρονα να προφητεύσει την διαφαινόμενη ρωγμή μέσα στα μπετά των νεόδμητων διαμερισμάτων. Είναι το σημείο εκείνο όπου στερεύει το πάθος και έρχεται η καθημερινή επανάληψη η οποία, κυοφορεί  το ανείπωτο.

Δύο σώματα το ένα δίπλα στο άλλο. Κλεισμένα μέσα σε τέσσερις τοίχους. Οδός Ιβήρων 73. Ακόμα μία Τρίτη, κάποιου Απρίλη. Ώρα πέντε και είκοσι. Μια ανθρώπινη σχέση που επικοινωνεί μέσα από το παράλογο χωρίς αυτό να σημαίνει το ανοίκειο και περίεργο. Είναι περισσότερο μια αναζήτηση που ξεπερνά τον συμβατικό λόγο. Κάπου εκεί βρίσκεται το σημείο όπου η Άννα και ο Δημήτρης, συνομιλούν με τους ήρωες του Ιονέσκο κ. & κα. Σμίθ στην προσπάθεια να ξεφύγουν από τα δεσμά ενός περίκλειστου χώρου όπως αναφέρει ο Z. Περέκ στο “Χορείες Χώρων”.

 Στο βάθος ένα παράθυρο, -διαφυγή- ή -θέα- προς έναν κόσμο βραχυκυκλωμένο όπως και η σχέση τους;