O Γιώργος Σεφέρης μεταφράζει ημιτελώς τις αλληγορικές φάρσες του Γάλλου νομπελίστα André Gide «Τέλματα» και «Προμηθέας Λυόμενος» και τις αφήνει ανέκδοτες στα χειρόγραφά του. Τα κείμενα αυτά δίνουν το υλικό για μία παράσταση που αφορά τη σύγκρουση δύο κόσμων, του κόσμου της λογοτεχνίας και του κόσμου της ζωώδους εργασίας, εντός του σύμπαντος του παραμυθιού της κοκκινοσκουφίτσας. Τα ζώα εκπαιδεύονται να φοβούνται τον εαυτό τους και να συμπαθούν τους ανθρώπους που τα καταπιέζουν, σε έναν φαύλο κύκλο που προσδοκά να σπάσει από έναν Προμηθέα που ολοένα έρχεται
«Πρέπει να προσπαθήσομε να ποικίλλουμε λιγάκι την ύπαρξή μας»
Σε ένα αστικό σαλόνι του Παρισιού, τέσσερις λογοτέχνες συναντιούνται ξανά και ξανά για να συζητήσουν τη συγγραφή ενός βιβλίου. Όσο εκείνοι φληναφούν, μια αγέλη ζώων εργάζεται ακατάπαυστα για να τους υπηρετεί. Όταν τα ζώα αυτά θα χτυπήσουν την πόρτα τους, ακριβώς όπως ο λύκος χτυπά την πόρτα της γιαγιάς, το σαλόνι κλονίζεται. Παγιδευμένοι από διαφορετικές πλευρές του τοίχου, άνθρωποι και ζώα προσδοκούν μια επαναστατική πράξη για να τους λυτρώσει από τον εαυτό τους. Μεταξύ των λογοτεχνών καταφθάνει ο Προμηθέας, η μυθική φιγούρα που έχει μόλις λυθεί από τον Καύκασο, και ο φαύλος κύκλος σπάει. Ποιος θα επιζήσει από αυτήν την απελευθέρωση; Τίνος τον επικήδειο εκφωνεί, τελικά, ο Προμηθέας;
«Γιατί είμαστε τόσο πειθήνιοι; Γιατί έχουμε τόση αδυναμία να αναγνωρίσουμε τον εχθρό μας;»