Οι ηθοποιοί εξομολογούνται:
«Το έργο είναι μια διαχρονική καταγγελία κι όχι μια απλή ηθογραφία», Λίλιαν Παλάντζα
«Η Μπερνάρντα μου θυμίζει τη Φόνισσα του Παπαδιαμάντη», Μαρία Χατζηιωαννίδου
«Το duende του Λόρκα φωνάζει: «κύκλος είναι και γυρίζει, όλα εδώ πληρώνονται», Μάρα Μαλγαρινού
«Η Μπλάνκα δεν κραυγάζει απλά για ελευθερία, αντιπροσωπεύει η ίδια την ελευθερία της κοινωνικής της τάξης», Ελευθερία Αγγελίτσα
«Η Αδέλα μου θυμίζει τα παιδιά που με το τίποτε νοιώθουν βασιλιάδες», Ελένη Θυμιοπούλου
«Η Μαγδαλένα- το περισσότερο «αντράκι» απ’ όλες- έρχεται να επιβεβαιώσει τον κανόνα «τα φαινόμενα απατούν», Μομώ Βλάχου
«Η Πόνθια που από υπηρέτρια γίνεται μάνα- τροφός φωτίζει και τους δυο πόλους του σπιτιού», Ιωάννα Παγιατάκη
«Η Ανγκούστιας αποτέλεσε τον κυματοθραύστη του σπιτιού… αντέχει με στωικότητα τα συμβαινόμενα καθώς έχει ελπίδα να αποδράσει», Χρύσα Ζαφειριάδου
«Η Αδέλα είναι ο τύπος που θα βγει μπροστά χωρίς φόβο και πάθος επαναστατώντας κι ας ξέρει πως θα πληρώσει το τίμημα», Χρυσή Μπαχτσεβάνη
«Η Μαρτύριο έχει μια πυρηνική, μια βαθιά σκοτεινιά ως χαρακτήρας», Ιωάννα Δεμερτζίδου
Σκηνοθετικό σημείωμα
«Ένα «γιατί, ένα «me too», ένας κόμπος στο λαιμό, μια γροθιά στο στομάχι, δέκα ανάσες που δεν παίρνονται! Ψάχνω να βρω τον τρόπο να τους πω να φύγουν από κει, τον τρόπο να τους δείξω πώς να φύγουν. Όμως εκείνες μένουν. Δεμένες η μία με την άλλη και την άλλη και την άλλη…. Με ένα νήμα αιμάτινο, αγκαθωτό, συρμάτινο, δαντελένιο, γεμάτο καρφιά, άλλοτε μεταξωτό και μαλακό, άλλοτε εφιαλτικό και σιχαμένο νήμα. Τα σπίτια μας είναι φτιαγμένα από τέτοια νήματα. Καμμιά φορά τα βλέπουμε και προσπαθούμε να τα σπάσουμε, όμως υπάρχουν και τα άλλα, τα κρυφά. Αυτά τα επικίνδυνα, τα μουλωχτά. Που θεριεύουν στη σιωπή. Και οι άνθρωποι είμαστε φτιαγμένοι από νήματα. Μπερδεμένοι και εξαρτημένοι μέχρι τη μέρα που… ένα «me too» θα μας ξυπνήσει, ένα «γιατί» θα προσπαθήσει να απαντηθεί, η γροθιά στο στομάχι θα γίνει ανάσα καθαρή κι ο κόμπος στο λαιμό θα γίνει λέξεις και οι δέκα ανάσες θα πουν με μια φωνή: …-Γιατί τώρα; - Γιατί … έτσι! Η παράσταση αυτή είναι αφιερωμένη στις γυναίκες». Εύη Σαρμή