Με αφορμή την επέτειο για τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, οι Αερίτες επιθυμούν να αναφερθούν στις σύγχρονες ουτοπίες.

Τις ουτοπίες που περιμένουμε, τις ουτοπίες που ελπίζουμε,τις ουτοπίες που έχουμε ανάγκη, τις ουτοπίες που θα γεννηθούν, για να αντέξουμε τις δυστοπίες που ήδη κατασκευάσαμε.

Η Ελληνική Επανάσταση ήταν μια ουτοπία που έγινε πραγματικότητα 200 χρόνια μετά. Σήμερα μας φαίνεται αδιανόητη.

Έχοντας λοιπόν ως άξονα την ουτοπία και τα συστατικά της, το έργο επιδιώκει να ανακαλύψει τις ιδέες αυτές, βασιζόμενο όμως στην γνώση του παρελθόντος. Και σε αυτό το σημείο, η ουτοπία γίνεται Ur-topia.

Το πρόθεμα -Ur που σημαίνει αρχαίο, πρωτόγονο, πρωτότυπο, συμβολίζει τον στόχο για τον ορισμό μιας νέας ουτοπίας, που όμως επισκέπτεται την ιστορία μας. 

Έτσι, στο έργο, οι Αερίτες, ανακαλύπτουν κομμάτια και θραύσματα του παλιού, και προβάλουν τις δικές τους ιδέες προκειμένου να επανεφεύρουν νέους τρόπους μάχης και αντίστασης.

Για να φανταστούμε την ανεξαρτησία. Να αντιληφθούμε τη μάχη. Να αντέξουμε την πτώση.

Γιατί ποτέ δεν θα μπορέσουμε να φανταστούμε καλύτερο τέλος από εκείνο της επανάστασης.

Μιας επανάστασης που δεν θα φωνάζει μόνο ηχηρά για τις ιδέες της αλλά θα επιβάλει ότι το αύριο ανήκει σε όλους. Της επανάστασης που θα κατασκευάζει το είδος των Ανθρώπων που μας αξίζουν.

Και έτσι ξυπνάει η ιδέα του ηρωισμού. Και σπείρει σπόρους αισιοδοξίας και δύναμης στις παλάμες όλων των ελεύθερων πολιορκημένων.

Είναι καιρός να πολεμήσουμε για ό,τι δεν προλάβαμε. Και ας πέσουμε. Σίγουρα πάντα θα υπάρχει κάποιος να φωνάξει: Πάμε!