Χρήστος Πασσαλής: "Eίναι πνευματικά γοητευτικό να αναζητά κανείς γύρω του και μέσα του τους λόγους που ζει όπως ζει, που ερωτεύεται όπως ερωτεύεται"

30 Οκτωβρίου 2018  |  από Δέσποινα Κελεσίδου
Χρήστος Πασσαλής:
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης επιστρέφει στο Bios με την επανάληψη του επεισοδίου που παίχτηκε τον Μάιο με τίτλο ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι – ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ και μιλάει στο unstage για την έννοια του κανονικού.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα να γράφετε και να σκηνοθετείτε ένα θεατρικό έργο σε συνέχειες;

Νομίζω ήταν περισσότερο η ανάγκη, μετά από πολλά χρόνια δουλειάς, να μείνω σε μια πιο οριοθετημένη περιοχή και να δουλεύω εκεί, σχεδόν εμμονικά. Έτσι σκεφτήκαμε την ιστορία μιας γυναίκας που χάνει τον εραστή της και τις περιπέτειες της μέχρι να τον βρει, αν τα καταφέρει ποτέ. Τα Κεφάλαια του ΒΙΒΛΙΟΥ είναι οι περιπέτειες αυτές. Για μένα, το ΒΙΒΛΙΟ είναι μια πολύτιμη επινόηση και λειτουργεί όπως λειτουργούν, στον κόσμο της μουσικής, οι παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα.
 

Έχει καθοριστεί το πόσα έργα θα παρουσιαστούν; Και σε διάστημα πόσων χρόνων;

Στόχος μας είναι να συνεχίσουμε όσο υπάρχει για μας η ανάγκη και ο λόγος. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι συνεχίζουμε μέχρι το τέλος της ζωής μας ή ότι σταματάμε την επόμενη χρονιά. 
 

Ο θεατής που έχει χάσει την προηγούμενη και πρώτη παράσταση (Κεφάλαιο 7 και Κεφάλαιο 33) θα μπορέσει να καταλάβει το δεύτερο μέρος που παρουσιάζετε τώρα;

Φυσικά. Τα κεφαλαία του ΒΙΒΛΙΟΥ είναι αυτοτελή, με την έννοια ότι το νόημα τους ολοκληρώνεται κάθε φορά. Ωστόσο οι θεατές που έχουν παρακολουθήσει τα προηγούμενα κεφάλαια μπορούν να επικοινωνήσουν σε περισσότερα επίπεδα μιας και υπάρχουν στοιχεία που επαναλαμβάνονται, που συνεχίζονται ή/και που ανατρέπονται μαζί με την χαρά να παρακολουθούν ένα έργο να εξελίσσεται μέσα στον χρόνο.


Το κεφάλαιο 1 έχει τίτλο Παράδεισος αλλά έχουμε να κάνουμε με ένα όνειρο στο οποίο η ηρωίδα κάνει ένα ταξίδι στο παρελθόν της. Πόσο "απαραίτητο" είναι αυτό το ταξίδι για τον καθένα μας;

Είναι μάλλον απαραίτητο γιατί μόνο έτσι αποκτά κανείς κάποιου είδους εποπτεία στο χάος που λέγεται ζωή, καθημερινότητα, πάθη κτλ. Και είναι πνευματικά γοητευτικό να αναζητά κανείς γύρω του και μέσα του τους λόγους που ζει όπως ζει, που ερωτεύεται όπως ερωτεύεται, που αντιδρά όπως αντιδρά. 
 

Θα θέλατε να μας αποκαλύψετε ποιοι είναι οι κανόνες που παραβιάζει η ηρωίδα σε αυτό το ταξίδι της και που δεν είναι κοινωνικά αποδεκτοί;

Η συμπεριφορά της ηρωίδας είναι γενικά αντικανονική. Όλοι μας, εύκολα ή δύσκολα, συμφιλιωνόμαστε σταδιακά με την απώλεια και επιστρέφουμε σε κάποιου είδους λειτουργικότητα. Η ηρωίδα όμως αρνείται την επαναφορά σε αυτό που ονομάζουμε κανονικότητα. Σε αυτό το επίπεδο, έχει κάποια κοινά σημεία με τους ήρωες και τις ηρωίδες της αττικής τραγωδίας.


Στη συγκεκριμένη παράσταση έχετε επηρεαστεί από αρκετούς σύγχρονους καλλιτέχνες. Αν έπρεπε να αναφερθείτε και σε κάποιον κλασικό που σας έχει γοητεύσει ποιoς θα ήταν αυτός;

Ο Friedrich Hölderlin. Αυτό που έχει μεταδώσει με το έργο του σε επίπεδο φιλοσοφικό, αισθηματικό, λογοτεχνικό, πνευματικό είναι ασύλληπτο. Η μέρα που είχα την τύχη να τον συναντήσω είναι μια από τις πιο σημαντικές στη ζωή μου και με έχει επηρεάσει σε οτιδήποτε κάνω έκτοτε. Εύχομαι να μπορούσα να φτάσω στο ύψος του έστω και λίγο.

 
Υπάρχει έντονο το στοιχείο του μεταφυσικού. Σας γοητεύει αυτός ο κόσμος περισσότερο από τον κανονικό;

Νομίζω ότι δεν υπάρχει κανονικό. Τίποτα δεν είναι κανονικό. Αν όμως με την ερώτηση εννοούμε τον ρεαλισμό, τότε ναι, ο ρεαλισμός δεν με νοιάζει καθόλου. Δεν ξέρω αν ο κόσμος που προτείνει το ΒΙΒΛΙΟ είναι μεταφυσικός, είναι σίγουρα ποιητικός και αντικανονικός. Παρουσιάζει μια πραγματικότητα εσωτερική που είναι κατά τη γνώμη μου ένα επείγον ζητούμενο για οποιοδήποτε είδος τέχνης σήμερα.


Στα 3 κεφάλαια που έχουν παρουσιαστεί μέχρι τώρα έχουμε δει τους τίτλους Πίστη, Αγάπη και Παράδεισος. Έννοιες όμορφες, αισιόδοξες και θετικές. Τι θα ακολουθήσει;

Το επόμενο κεφάλαιο έχει τον τίτλο NEW TIME ZONE. Η ηρωίδα χάνεται σε μια πόλη του μέλλοντος όπου οι άνθρωποι πηγαίνουν για να ονειρευτούν και να αποδράσουν.