Συνέντευξη
Αλεξία Καλτσίκη: Οι άνθρωποι οφείλουμε να φεύγουμε ακόμα και αν δεν έχουμε σίγουρο μέρος να πάμε.
Οι άνθρωποι οφείλουμε να φεύγουμε ακόμα και αν δεν έχουμε σίγουρο μέρος να πάμε. Αυτό μου δήλωσε κατηγορηματικά η Αλεξία Καλτσίκη στην συζήτηση που είχαμε για την παράσταση "Λεωφορείο ο πόθος" που ανεβαίνει για 2η χρονιά στο Θέατρο Προσκήνιο σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά με την ίδια να υποδύεται την εμβληματική πρωταγωνίστρια Μπλανς Ντυμπουά. Ένα έργο που ακόμα μαθαίνει όπως μου δήλωσε και ανακαλύπτει αντιμετωπίζοντας έναν ρόλο που συνεχίζει να γοητεύει το κοινό παρ' όλο που έχουν περάσει τόσα χρόνια από την γραφή του. Ένα έργο που μιλάει για την σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων και κοσμοθεωριών αλλά και ταυτόχρονα ανθρώπων ηττημένων που το μόνο που τους κρατάει ζωντανούς είναι η δίψα για ζωή.
Πώς είναι αυτός ο δεύτερος χρόνος στην παράσταση;
- Αν και δεύτερος χρόνος συνεχίζω να μαθαίνω για το έργο και για την Μπλανς. Πρόσφατα ανακάλυψα κάτι που όλο αυτό αυτό τον καιρό δεν είχα ανακαλύψει και αυτό ήταν πολύ όμορφο. Επίσης υπάρχουν πολλές διακυμάνσεις και σ' αυτό παίζει ρόλο και η δική μου ανάγκη για το πώς αντιλαμβάνομαι την σκηνική εμπειρία και τροφοδοτείται στο έπακρο από την ανάγνωση που έχει κάνει ο Δημήτρης και βεβαίως τα πρόσωπα εφόσον τώρα υπάρχει μία νέα διανομή.
Γιατί η Μπλανς συνεχίζει να γοητεύει ακόμα τους ανθρώπους;
- Πιστεύω σε μία μυστική δύναμη που έχουν ορισμένα κείμενα τα οποία όπως και να τα διαβάσει κανείς, όπως και να τα ανεβάσει κανείς η δύναμη είναι εκεί και κάνει την διαφορά. Αυτό είναι ένα έργο και ιδίως το συγκεκριμένο πρόσωπο που μοιάζει σαν ένα τοπίο που θα μπορούσε να παιχτεί με απείρους τρόπους αρκεί να είναι βαθιά προσωπικοί. Στο συγκεκριμένο έργο αυτό είναι πρωταρχικό. Ακόμα και αν δε θες να το κάνεις θα σε πάει αυτό εκεί. Αν διαβάσεις τους μονολόγους της Μπλανς θα δεις ότι έχουν το άρωμα της αφήγησης μιας τόσο βιωμένης εμπειρίας που δεν μπαίνει καν στη διαδικασία να πείσει για την αλήθεια της.
Ποια είναι αυτά τα στοιχεία που διαφοροποιούν τις δύο αδερφές;
- Μία βασική διαφορά τους είναι η αντίληψη για το τι είναι ζωή και το τι είναι επιθυμία ( desire). Aυτό είναι το κομβικό σημείο όπως και το τι είναι εκπλήρωση. Επίσης έχω την αίσθηση ότι η Στέλλα είναι ένα φωτεινό γήινο πρόσωπο που αγαπάει την ζωή με τα όλα της. Η Μπλανς εξίσου αγαπάει την ζωή αλλά μέσα από τα αόρατα κομμάτια της.
Αν και αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικούς κόσμους ενδόμυχα πιστεύεις ότι υπάρχει κάτι που τους ενώνει;
- Αυτό που συμβαίνει με την Μπλανς και τον Στάνλεϊ είναι ότι τους ανοίγονται περιοχές ανεξερεύνητες. Αυτό δεν είναι μία ερωτική συνάντηση; Γι' αυτό λέω ότι το υγιές πρόσωπο του έργου είναι η Στέλλα. Είναι και ο ρυθμιστής. Έρχεται να ρυθμίσει δύο βόμβες. Μόνο που υπάρχει μία μεγάλη διαφορά. Η Μπλανς δεν θέλει να εξαφανίσει τον άλλο. Ενώ ο Στάνλεϊ θέλει να την εξαφανίσει από προσώπου γης. Μπορεί να μην αντέχει ο ένας τον άλλο αλλά η Μπλανς δεν θέλει να εξαφανίσει τον Στάνλεϊ σε αντίθεση μ' εκείνον και γι' αυτό και την βιάζει.
Θα το χαρακτήριζες ένα έργο για ανθρώπους κοινωνικά ηττημένους;
- Βέβαια θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς έτσι αλλά αυτό που με συγκινεί εμένα πολύ είναι ότι οι ηττημένοι είναι συχνά. τρομεροί μαχητές της ζωής. Αυτοί θεωρώ ότι είναι οι μεγαλύτεροι εραστές της ζωής. Οι άνθρωποι που παρ' όλο που είναι ηττημένοι μέσα τους, δεν έχουν ακυρώσει την λαχτάρα για ζωή επαναλαμβάνω είναι τρομεροί μαχητές. Όπως λέει και η Μπλανς είναι οι ακατάλληλοι αυτού του κόσμου. Και βεβαίως υπάρχουν ηττημένοι και ηττημένοι. Και ο Στάνλει με τις ήττες του παλεύει.
Εσύ σαν Αλεξία επικεντρώνεσαι περισσότερο στην ζωή σου στην πραγματικότητα ή την φαντασία;
- Πηγαίνω κι έρχομαι. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι για μένα το θέατρο ήταν για πολλά χρόνια ένας τρόπος να μπορέσω να αντιληφθώ την ζωή, γι' αυτό και πολλές φορές πάθαινα εμμονές με την δουλειά που είχα να κάνω. Τώρα ευτυχώς μεγαλώνοντας αρχίζω να αντιλαμβάνομαι και την μαγεία της ζωής.
Σαν άνθρωποι έρχεται κάποια ώρα που πρέπει να φύγουμε από κάπου ακόμα και αν δεν έχουμε σίγουρο μέρος να πάμε;
- Με κεφαλαία γράμματα ναι. Το οφείλουμε στον εαυτό μας.