Θα ήθελες να μας συστήσεις την Νοχαβελάνδη;

Πρόκειται για ένα γουέστερν δωματίου. Είναι μια μαύρη φάρσα, ένα σύγχρονο ελληνικό κείμενο για την απληστία του ανθρώπου, μια ιστορία που λαμβάνει χώρα στην Αμερική λίγα χρόνια πριν. Συμμετέχουμε 2 ζευγάρια επί σκηνής, πολύ κοντινοί φίλοι, που από μόνο του ήταν ένα πείραμα.

Ποια είναι η δική σου ηρωίδα τι είναι αυτό που την αντιπροσωπεύει;

Η Σερένιτυ Φέιμ, κόρη γερουσιαστή και πρώην πορνοστάρ, διακατέχεται από μια βασική συνθήκη: δεν τη χωράει ο τόπος, δεν ανήκει, δε μπορεί να ανασάνει. Κι ενώ είναι η μόνη από τους ήρωες που φέρνει μια αντίσταση στην καταιγιστική αδηφάγα ροή των πραγμάτων, τελικά την καταπίνει κι αυτήν το τέρας του κέρδους.

Πώς συνυπάρχει στο έργο η κωμωδία με αυτή την μελαγχολική διάθεση της μοναξιάς του ανθρώπου;

Ο Μπέκετ κάπου λέει ότι το πιο αστείο είναι η ανθρώπινη δυστυχία, όχι θαρρώ με την έννοια της πλάκας, αλλά με την έννοια του ανυπεράσπιστου, του τραγικού της παράλογης ανθρώπινης ύπαρξης. Προσπαθήσαμε να πάρουμε πολύ στα σοβαρά τους χαρακτήρες του έργου, και ίσως αυτό από μόνο του είναι κωμικό στοιχείο.

Εξάλλου νομίζω ότι ο άνθρωπος είναι πάντα μόνος, ιδίως δε, αν είναι πολύ αστείος.

Oι 4 ήρωες μ' έναν έμμεσο τρόπο είναι πτυχές του σύγχρονου ανθρώπου;

Σίγουρα είναι πολυ ανθρώπινοι, με την έννοια ότι είναι γεμάτοι πάθη. Νομίζω ότι σχεδόν όλοι διακατέχονται από την ίδια τάση, το εύκολο χρήμα, με κάθε αντίτιμο. Οι εξαιρέσεις δυστυχώς μόνο επιβεβαιώνουν τον κανόνα, αφού δεν καταφέρνουν τελικά να φέρουν την ανατροπή. Θα λέγαμε ότι σίγουρα οι ήρωες έχουν χαρακτηριστικά του σύγχρονου ανθρώπου, ίσως μεγενθυμένα, για να επιτευχθεί το κωμικό στοιχείο. Βέβαια, κι οι πολιτικοί , ή τα όργανα εξουσίας, πολύ συχνά, μοιάζουν με καρικατούρες ανθρώπων, άρα ισως δεν είναι και τόσο υπερβολικά τα χαρακτηριστικά των ηρώων μας τελικά.

Το ιμπεριαλιστικό στοιχείο είναι κάτι που διέπει τον σύγχρονο άνθρωπο όπως βλέπουμε στο έργο στον "βωμό" της υποτιθέμενης ανάπτυξης;

Θα έλεγα ότι πρόκειται πιο πολύ για την απληστία του ανθρώπου, τη μη αίσθηση ότι ανήκει κι εξαρτάται από ένα ευρύτερο σύνολο, που αν καταστραφεί, θα καταβροχθίσει κι αυτόν τον ίδιο. Η ερώτηση όμως μου φέρνει στο νου τα ατελείωτα αιολικά πάρκα, τη θανάτωση των αιγοπροβάτων σήμερα στην ύπαιθρο, τις πυρκαγιές και τις τεράστιες ξενοδοχειακές μονάδες και βιλες που χτίζονται στα καμμένα, λες και δεν είμαστε εμείς που θα βιώνουμε την πραγματικότητα μέσα από ένα πλαστικό περίβλημα μετά. Είναι θέμα ανάπτυξης ; είναι θέμα αλαζονείας, ανοησίας και έρωτα με το χρήμα, την εξουσία. Αυτά είναι που οδηγούν στον ιμπεριαλισμό (βλέπε και Αμερική του Τράμπ)

Τι είναι για σένα "πατρίδα";

Οι άνθρωποι που παραμένουν άνθρωποι ενάντια σε αυτή τη λαίλαπα, είτε είναι από τη χώρα όπου μεγάλωσα, είτε όχι.

Υπάρχει μία φράση που υπάρχει στο πρόγραμμα του έργου "τι άλλο από το χρονικό του απάνθρωπου, είναι η ιστορία μας" θα ήθελες να μου την μεταφράσεις;

Η φράση αυτή του George Steiner, μας υπογραμμίζει ότι ενώ η κληρονομιά μας είναι η βία της εξουσίας, η εξουσία της βίας, μοιάζει να μη μαθαίνουμε τίποτα από αυτή, επεναλαμβάνοντας τα ίδια λάθη. Ο πλανήτης βαδίζει για άλλη μια φορά, ολοταχώς, προς την ολοκληρωτική αποκτήνωση.

Αγαπημένο σου γουέστερν;

Δεν ειναι γουεστερν, αλλά με στιγμάτισε : There Will Be Blood του Paul Thomas Anderson, βασισμένο στο βιβλίο Oil !  του Upton Sinclair του 1927. Συγκλονιστικό αποτύπωμα του μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος για τον πλούτο.