Το έργο του Ρίτσαρντ Αλφιέρι έχει αγαπηθεί πολύ σε όλο τον κόσμο. Ποιες είναι οι αρετές του, που το έκαναν να ξεχωρίσει; 

Το έργο έχει όντως γνωρίσει μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Νομίζω πως είναι γραμμένο με γνησιότητα, χιούμορ κι ένα πολύ ωραίο κράμα βάθους κι ελαφράδας. Τα πρόσωπα δεν είναι χάρτινα, είναι σκιαγραφημένα με πειστικότητα. Ο συγγραφέας γράφει μια ιστορία για δύο ανθρώπους, για τη σχέση τους γνωρίζοντας πολύ καλά την ψυχοσύνθεσή τους. Αισθάνεσαι ότι αντλεί από την αληθινή ζωή, πιθανόν κι από δικές του εμπειρίες, συγκροτώντας όμως ταυτόχρονα ένα στέρεο θεατρικό έργο, ξέροντας τι να κρατήσει και τι να αφήσει στην άκρη.  

Παράλληλα, πρόκειται και για μία μεγάλη επιτυχία της σύγχρονης ελληνικής θεατρικής σκηνής. Παραμένει επίκαιρο το έργο, 17 χρόνια μετά από την πρώτη του παρουσίαση, και πάλι σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια; 

Ναι, παραμένει. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στον ημερήσιο Τύπο, ηλεκτρονικό αλλά κι έντυπο, και θα το διαπιστώσει. Στην πολιτεία της Καρολίνας στις Η.Π.Α., εν έτει 2025, η θανατική ποινή δεν έχει καταργηθεί. Αναφέρομαι σε αυτήν την πολιτεία διότι  ο σύζυγος της Λίλλυ, της ηρωίδας που υποδύεται η Ρένη Πιττακή, είναι από εκεί. Η Πολιτεία αυτή χρωματίζεται από τον συγγραφέα (είκοσι και χρόνια πριν, όταν γράφεται το έργο) με χρώματα σκούρα, ξεκάθαρα μιλώντας για μια συντηρητική περιοχή της Αμερικής. Αλλά και στη χώρα μας -μην πάμε μακριά- έχουμε τον Δήμαρχο Βόλου να μιλάει με αυτόν τον αχαρακτήριστο τρόπο για τους ομοφυλόφιλους – άλλο ένα κεντρικό θέμα του έργου είναι η σεξουαλικότητα του Μάικλ, του ήρωα που υποδύομαι. 

Πέρα όμως απ' αυτά τα ζοφερά, το έργο παραμένει ζωντανό διότι μιλάει για την ανάγκη των ανθρώπων να επικοινωνήσουν, να μιλήσουν ο ένας στον άλλον με ειλικρίνεια για τον εαυτό τους, να βρουν έναν σύντροφο, έναν φίλο που θα τους καταλάβει, που δε θα τους απαξιώσει, που θα είναι εκεί γι' αυτούς.

Είναι η πρώτη σας συνεργασία με τη Ρένη Πιττακή; Πώς χτίσατε την ιδιαίτερη χημεία που απαιτεί το έργο;

Ναι, είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε. Και είμαι χαρούμενος γι' αυτήν τη συνάντηση, διότι η Ρένη είναι τόσο έντιμη εντός κι εκτός σκηνής. Πέρα από την τόσο σημαντική της ιστορία στο ελληνικό θέατρο κι όλα τα υπόλοιπα που μπορεί να πει κανείς για εκείνην. Χωρίς να πούμε πολλά κατά τη διάρκεια των προβών, θεωρώ πως όντως καταφέραμε να έχουμε σκηνική χημεία. Νομίζω πως και οι δυο έχουμε έναν τρόπο να αφουγκραζόμαστε και να παρατηρούμε τον άλλον (και δε μιλάω μόνο για τον άλλον ηθοποιό αλλά και για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, για όσα μας έλεγε  ή υπαινισσόταν ο Πέτρος ο Ζούλιας που σκηνοθέτησε την παράσταση) κι αυτό είναι πολύ χρήσιμο για να επικοινωνήσουν δυο ηθοποιοί επί σκηνής. 

Στο έργο, ο Μάικλ και η Λίλυ είναι δύο άνθρωποι «αταίριαστοι» που τελικά έρχονται κοντά. Ποια είναι τα συναισθηματικά στάδια από τα οποία περνά η σχέση αυτή μέχρι να θεμελιωθεί η φιλία τους; 

Στην αρχή μπαίνουν μπροστά οι ανασφάλειες και τα χρόνια που έχουν ζήσει μόνοι τους, και συγκρούονται. Σιγά-σιγά όμως, καθώς τα μαθήματα προχωρούν, οι μάσκες πέφτουν και έρχονται πιο κοντά ανακαλύπτοντας πόσο τα φαινόμενα απατούν και ότι έχουν πολύ περισσότερα κοινά απ' όσο φαντάζονταν. Επειδή το έργο είναι καλογραμμένο (κι άρα τίποτα δεν εξελίσσεται γραμμικά) εξακολουθούν κατά στιγμές να συγκρούονται, όμως έχοντας πια επικοινωνήσει πιο ουσιαστικά κι έχοντας προσεγγίσει ο ένας τον άλλον με ανθρωπιά κι αγάπη. 

Πώς προσεγγίσατε τον χαρακτήρα του Μάικλ; Ποια στοιχεία του σας δυσκόλεψαν περισσότερο και ποια σας τράβηξαν αμέσως το ενδιαφέρον;

Ο Μάικλ εκτός από δάσκαλος χορού έχει υπάρξει και  χορευτής. Άρα ένα κλειδί για να παίξεις το ρόλο είναι να βρεις το σώμα ενός ανθρώπου που έχει μάθει να εκφράζεται με αυτό. Η εξωστρέφεια του Μάικλ, η πολλές φορές εκρηκτική του ενέργεια είναι στοιχεία βασικά, είναι πατήματα για τον ηθοποιό που θα τον ενσαρκώσει. Με δυσκόλεψε στην αρχή να μάθω όλους αυτούς τους χορούς αλλά σιγά-σιγά κατάλαβα ότι το να τους μάθω βοηθούσε και υποκριτικά, σχετιζόταν ας πούμε και με τα χρώματα του κειμένου που είχα να πω. Είναι ένα έργο πρόζας τα "Έξι μαθήματα", όχι ένα μιούζικαλ, άρα σημασία έχει όχι τόσο το να χορέψεις σωστά, όσο να χορέψεις ζωντανά για να καταλάβει το κοινό  πόσο ζωτικής σημασίας είναι για τον Μάικλ η έκφραση μέσω της κίνησης.

Υπάρχει κάποια σκηνή που θεωρείτε ξεχωριστή στην παράσταση;

Δε μπορώ να ξεχωρίσω μία σκηνή. Διότι όλες προσθέτουν, καθώς ξετυλίγεται η ιστορία, ένα κομματάκι στο παζλ τόσο του χαρακτήρα όσο και της σχέσης με τη Λίλλυ.