Συνέντευξη
Χρυσή Μπαχτσεβάνη: Μακάρι να σώζουμε ο ένας τον άλλο στην κατρακύλα και να γιατρεύουμε τις πληγές μας.
Η Χρυσή Μπαχτσεβάνη συμμετέχει ως μέλος του Χορού στην παράσταση "Λυσιστράτη" μία παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος την συναντήσαμε και μας μίλησε γι' αυτή την νέα εμπειρία, την εξουσία η οποία μ' έναν έμμεσο τρόπο μας ορίζει ως ανθρώπους, αλλά και την ίδια την Λυσιστράτη.
Ποια ήταν η πρώτη σου αντίδραση όταν σου είπαν να συμμετέχεις στην συγκεκριμένη παράσταση;
Χαρά. Αρχικά γιατί είναι κωμωδία και ήθελα λίγο να ελαφρύνω μετά τον βαρύ χειμώνα, το
ότι γνώριζα τον σκηνοθέτη και ένα μέρος του θιάσου με έκανε να νοιώθω ασφαλής για το οτι θα συνεννοηθούμε, θα δουλέψουμε σκληρά και θα καταφέρουμε πολλά. Γνώρισα και ωραίους νέους ανθρώπους. Μετά το τέλος της παράστασης όταν γυρνάω στο ξενοδοχείο κουρασμένη το πιο σημαντικό είναι να μπορώ να χαλαρώσω με τους συναδέλφους παρέα,
ευτυχώς το έχουμε αυτό σ' αυτή την ομάδα και είμαι ευγνώμων!
Θα το χαρακτήριζες ως ένα διαφορετικού είδους αντιπολεμικό έργο;
Θα αφήσω εδώ μια φράση που λέει η Λυσιστράτη στο τέλος και νομίζω τα λέει όλα. Κάθε πόλεμος είναι εμφύλιος. Ας το σκεφτούμε.
Πώς φαίνεται στα μάτια σου ότι ενώ έχει γραφτεί πριν τόσα χρόνια πολλά απ' αυτά τα βλέπουμε και στο σήμερα δυστυχώς;
Όλα συνεχίζονται αενάως. Πάντα κάποιος αποφασίζει για το συμφέρον του και έτσι θυσιάζεται κάποιου άλλου. Οι εξουσίες ορίζουν ζωές ή μάλλον θανάτους και επειδή θέλω να με αποκαλώ ρεαλίστρια θα σου πω ότι δεν περιμένω εύκολα αλλαγή. Μαθαίνουμε να σφίγγουμε τα δόντια σε αυτόν τον κατήφορο. Μακάρι να σώζουμε ο ένας τον άλλο στην κατρακύλα και να γιατρεύουμε τις πληγές μας.
Τι είναι για σένα η Λυσιστράτη, μπορείς να την φανταστείς στο σήμερα;
Η Λυσιστράτη είδε το πρόβλημα βρήκε μία λύση και κάλεσε μια ομάδα ανθρώπων ώστε να εφαρμόσει ένα σχέδιο σωτηρίας όπως οφείλει να κάνει αυτός που κυβερνά ή αυτός που κάνει αντίλογο σ αυτόν αυτός που αλλάζει τον κόσμο. Έτσι την φαντάζομαι. "Αμαζόνα στην ζούγκλα".
Τελικά πιστεύεις ότι αν κυβερνούσαν οι γυναίκες θα ήταν τα πράγματα διαφορετικά;
Δεν μπορώ να το ξέρω. Γιατί όλα έχουν να κάνουν με την ομάδα. Δεν αρκεί μια σπουδαία ιδέα ή ένας αρχηγός. Αν λοιπόν έμεναν ενωμένες αυτές οι γυναίκες χωρίς ιδιοτέλεια τότε ναι θα τα κατάφερναν. Το ίδιο ισχύει και σήμερα. Αν δουλεύεις για όλους με γνώμονα το κοινό καλό κάτι θα αλλάξει δεν μπορεί.
"Κάντε έρωτα όχι πόλεμο"..?
Αγκαλιαστείτε, αγαπηθείτε. Α