Συνέντευξη
Ο Μάριος Σαραντίδης πρωταγωνιστεί στo Viva la Mamma!
Ο Μάριος Σαραντίδης μας συστήνει την Μamma Agata η οποία πρωταγωνιστεί στην όπερα του Γκαετάνο Ντονιτσέτι "Viva la Mamma". Μας μιλάει για τις δυσκολίες του να ερμηνεύσει το συγκεκριμένο ρόλο αλλά ταυτόχρονα και την χαρά, τις ομοιότητες που συνάντησε με μία Ελληνίδα μάνα και ότι του βγήκε σε καλό και πόσο σημαντική είναι η μουσική στην ζωή των ανθρώπων τελικά.
Θα ήθελες για αρχή να μας συστήσεις αυτή την όπερα;
- Είναι όπερα γραμμένη από τον Γκαετάνο Ντονιτσέτι, έχει δύο εκδοχές, μία του Μιλάνου και μία της Νάπολης. Είναι μιά όπερα μπούφα που σημαίνει αστεία- κωμική. Για πρώτη φορά ίσως, άντρας αναλαμβάνει να τραγουδήσει και να υποδυθεί γυναίκα. Μέχρι τότε οι γυναίκες τραγουδούσαν ρόλους νεαρών αντρών! Φαντάσου τί πρωτοπορία για τα μέσα σχεδόν του 19ου αιώνα! Ο Πρωτότυπος τίτλος είναι: οι θεατρικές συμβάσεις και ασυμβατότητες. Το "Viva la Mamma" είναι μεταγενέστερος τίτλος που συναντάται στη Γερμανία κυρίως και ας πούμε πιο πιασάρικος γιατί ουσιαστικά η μαμά έρχεται και ταράζει ακόμα πιο πολύ τα ήδη ταραγμένα νερά του θιάσου. Είναι μια ναπολιτάνα μαμά που απαιτεί η κόρη της αν και δευτεραγωνίστρια να τραγουδίσει με την πρωταγωνίστρια. Κι έτσι ξεκινά η καταστροφή.
Ποιο στοιχείο είναι αυτό που την χαρακτηρίζει;
- Έχει πολλά κωμικά στοιχεία και άριες δανεισμένες από άλλους συνθέτες, μάλλον ως σχόλιο. Για παράδειγμα προς το τέλος του έργου η μαμά τραγουδάει από τον Οθέλλο του Ροσσίνι την άρια της Δυσδαιμόνας και αλλάζει τα λόγια.
Έχει έναν γερμανό τενόρο που δεν μιλάει διόλου ιταλικά και τραγουδάει συνέχεια λάθος. Έχει στιγμές που φαλτσάρουν οι τραγουδιστές επίτηδες! Αυτά τα στοιχεία δεν συνηθίζονταν να προβάλλονται! Αυτή είναι μια μεγάλη ιδιαιτερότητα αυτής της όπερας.
Μίλησε μου για την Μamma Agata.
- Πρόκειται για μία πολύ έντονη προσωπικότητα, πεισματάρα αλλά και αγαπησιάρα, συναισθηματική όταν νιώσει ότι μπορεί ν' ανοιχτεί και στο τέλος του έργου το βλέπουμε αυτό έτσι όπως το έχει στήσει η Σοφία, καθώς την βλέπουμε να «σπάει» και να μαλακώνει ο άκαμπτος χαρακτήρας της. Πρόκειται για μια γυναίκα με πολλά και αντικρουόμενα στοιχεία. Δεν είναι μόνο ένα που την διακατέχει και αυτό είναι πάρα πολύ ωραίο και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Tι ήταν αυτό που σε δυσκόλεψε υποδυόμενος την ηρωίδα;
- Καταρχάς είναι κάτι που λέω συνέχεια, ότι είναι πολύ δύσκολο σωματικά όλο αυτό γιατί έχει στηθεί με τέτοιο τρόπο που υπάρχει μία διαρκής ροή και ένας ρυθμός που δεν σε αφήνει καθόλου να κάτσεις και να ηρεμήσεις. Στις ελάχιστες στιγμές που κάθομαι εκτός σκηνής, προσπαθώ να ηρεμήσω και να πάρω τις απαραίτητες ανάσες για να ηρεμήσουν οι χτύποι της καρδιάς μου, ώστε να μπορέσω να ξαναβγώ στην σκηνή και να τραγουδήσω με ηρεμία. Υπάρχει μεγάλη απαίτηση σωματική. Παρ' όλα αυτά νιώθω μεγάλη πληρότητα και συναισθηματικά γιατί η δασκάλα μου, η μεσόφωνος Δάφνη Ευαγγελάτου μου τον είχε προτείνει τον συγκεκριμένο ρόλο και πάντοτε την έχω στη σκέψη μου και πιστεύω θα ήταν περήφανη αν μ' έβλεπε, όπως είναι περήφανος ο τωρινός μου δάσκαλος Δημήτρης Καβράκος με τον οποίο μελέτησα τον ρόλο και τον έβγαλα εις πέρας. Το γεγονός ότι αναφέρω τη δυσκολία του ρόλου και της σκηνοθεσίας, δε σημαίνει ότι δεν πέρασα και δεν περνάω ωραία και στις πρόβες και στις παραστάσεις γιατί περάσαμε υπέροχα και αλληλοστηριζόμαστε πάντα. Είναι μία πολύ αγαπημένη και δεμένη ομάδα.
Η Mamma Agata έχει κάτι το σύγχρονο, βρήκες ομοιότητες με μία Ελληνίδα μάνα της εποχής μας;
- Ναι φυσικά και βρήκα γιατί νομίζω αυτά τα χαρακτηριστικά είναι τόσο παγκόσμια και οικουμενικά που δεν έχουν χρόνο και συγκεκριμένο πλαίσιο.
Από την αρχαιότητα πιστεύω το ένστικτο της μητέρας είναι η υπερπροστατευτικότητα, η αγάπη, επίσης υπάρχει πάντοτε η επιθυμία του να κάνει κάτι το παιδί που δεν έκανε εκείνη. Το ανεκπλήρωτο όπως λέμε πολλές φορές. Αυτά είναι ανθρώπινα και ας ακούγονται καμία φορά πιεστικά. Η μητέρα είναι άνθρωπος πάνω απ όλα αλλά είναι και μητέρα και σύζυγος και φίλη, έχει ποικίλες ιδιότητες.
Έτσι όπως είναι μακιγιαρισμένη η Μamma θυμίζει λίγο ταινίες του Τζον Γουότερς, υπήρχαν επιρροές;
- Η υπέροχη Ελισάβετ Πέτρου, η κοπέλα η οποία επιμελείται το μακιγιάζ κάνει πολύ drag και η αλήθεια είναι ότι υπάρχει μία αναφορά στην Divine αλλά και στην κακιά από την "Μικρή γοργόνα", την Ούρσουλα. Εμένα μου άρεσε πάρα πολύ γιατί δεν είχα ξανακάνει τέτοιο μακιγιάζ και έχει μεγάλο ενδιαφέρον γιατί αλλάζεις μονομιάς και σε βοηθάει να βιώσεις την μεταμόρφωση αυτή και ως προς τον ρόλο. Είναι πολύ ιδιαίτερη η αίσθηση να βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη πριν βγεις στη σκηνή και να μην βλέπεις τον Μάριο αλλά την Μάμα.
Η σχέση σου με την μητέρα σου;
- Είναι μία σχέση τρελής αγάπης και τρελών νεύρων. Αυτό όμως που κυριαρχεί φυσικά είναι η αγάπη, σε φάση που αναρωτιέμαι τi θα κάνω όταν φύγει από την ζωή. Την αγαπώ πάρα πολύ αλλά είναι στιγμές που μπορεί από το μηδέν να με κάνει turbo. Είναι μία κλασική Ελληνίδα μαμά και αυτό με βοήθησε αρκετά και στο ρόλο που ερμηνεύω. «Έκλεψα» στοιχεία της.
Η δική σου σχέση με την μουσική και την όπερα πότε ξεκίνησε;
- Aπό 5 χρονών περίπου με πήγαινε ο πατέρας μου στην Λυρική και άκουγα γοητευμένος, μετά θυμάμαι είχα ανοίξει ένα ντουλάπι με δίσκους στο σπίτι που είχε Κάλλας,Παβαρότι το έβαλα να παίξει και είχα πάθει σοκ. Αυτό είναι απ' τα λίγα πράγματα που θυμάμαι από μικρός. Μετά πήρα υποτροφίες και τραγούδησα στο Μέγαρο, μετά 7 χρόνια στην Γερμανία, λίγο στην Αμερική γενικά πάντα με θυμάμαι να τραγουδάω.
* Photo credit: Ανδρέας Σιμόπουλος