Συνέντευξη
Η Σοφία Κόκκαλη με συστήνει στο δικό της Πολύδροσο
Έχοντας δει δύο φορές την νέα ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη "Πολύδροσο" με τις Σοφία Κόκκαλη και Βίκυ Καγιά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους το μοναδικό πράγμα που ήθελα ήταν να συζητήσω με την Σοφία για την νέα της αυτή κινηματογραφική εμπειρία. Συναντήθηκα μαζί της ένα ζεστό μεσημέρι και πίνοντας καφέ μου μίλησε για το δικό της Πολύδροσο, την σχέση με την κινηματογραφική της μητέρα Βίκυ Καγιά και πόσο διαφορετική είναι με την μητέρα της στην ζωή, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στο πόσο μας επηρεάζει το οικογενειακό μας περιβάλλον.
Περίμενες η ταινία να έχει αυτή την ανταπόκριση απ' το κοινό και αυτό το αγκάλιασμα;
Ήταν επιλογή του Αλέξανδρου η ταινία να παιχτεί σε θερινό κινηματογράφο κάτι που στην αρχή εμένα δεν μου πολυάρεσε σαν ιδέα γιατί στο θερινό κάπως αποσπάσαι εύκολα ή μπορεί ο ήχος να μην είναι τόσος δυνατός όσο σ' έναν κλειστό κινηματογράφο και στην συγκεκριμένη ταινία ο ήχος είναι σαν να σε ταξιδεύει και να σε παίρνει μαζί του οπότε ήταν σημαντικό κομμάτι και έπρεπε να είναι καλός. Ωστόσο νομίζω το γεγονός ότι παίζεται στα θερινα έκανε τον κόσμο να πάει πιο εύκολα απ' το να πήγαινε σ' έναν χειμερινό. Η αλήθεια είναι ότι του ταιριάζει γιατί κάπως τα θερινά είναι σαν μικροί κήποι ειδικά αν έχουν αντίστοιχη βλάστηση, τα φυτά επίσης, νιώθεις σαν να είσαι μέρος του σπιτιού. Πηγαίνοντας λοιπόν με τον Αλέξανδρο σε πολλά θερινά που μας καλούσαν γιατί μετά είχε QandA μπορεί να ρυθμίζαμε τον ήχο αναλόγως οπότε ένιωθα ευχαριστημένη με τις προβολές και ότι ο κόσμος το παίρνει αρκετά ζεστά, γλυκά και τρυφερά επειδή έχει κάτι με την καθημερινότητα η ταινία να κάνει και γι' αυτό πιστεύω ότι την αγκαλιάζουν. Βλέπουν κάτι γλυκό που μπορούν να το πάρουν εμπνευστικά για την καθημερινότητα τους.
Θα ήθελε να μου μιλήσεις γι' αυτή την καθημερινή σχέση μητέρας- κόρης χωρίς εντάσεις, κάτι το οποίο δεν συνηθίζουμε να βλέπουμε σε ταινίες;
Ακριβώς αυτό επειδή έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πάντα τις συγκρούσεις ανάμεσα στην μητέρα και την κόρη ο Αλέξανδρος ήθελε να εστιάσει στην τρυφερότητα αυτής της σχέσης. Σαν να ζουμάρεις σ' ένα συγκεκριμένο σημείο. Επίσης ήθελε να παρουσιάσει δύο ανθρώπους που δεν έχουν κάτι ιδιαίτερο ή ότι τους συμβαίνουν τρέλα πράγματα και συμβάντα στις ζωές τους. Είναι δύο κανονικοί άνθρωποι σ' ένα κανονικό προάστιο της Αθήνας. Ήθελε να κάνει μία ταινία για κάποιους ανθρώπους που μέσα απ' αυτό το τίποτα που φαίνεται στη ζωή τους μπορείς να αναδείξεις κάποια μορφή ποίησης ή ομορφιάς.
Πώς αντέδρασες όταν σου πρότεινε ο Αλέξανδρος να συμμετέχεις στην ταινία με συμπρωταγωνίστρια την Βίκυ Καγιά;
Πάντα όταν μου προτείνει ο Αλέξανδρος κάτι είμαι ευγνώμων και χαρούμενη. Όταν μου είπε ότι θα συμμετέχει και η Βίκυ ενθουσιάστηκα. Ήξερα ότι είχε μία εκτίμηση και πάντα του άρεσε ο τρόπος που κινείται και συμπεριφέρεται οπότε καταλάβαινα ότι δεν ήταν μία επιλογή απλά για να γίνει ντόρος αλλά κάτι του άνοιγε προσωπικά συν το γεγονός ότι είναι από το Πολύδροσο το συμπληρώνει περισσότερο.
Έχεις σκεφτεί ποτέ κάποια στιγμή στο μέλλον να γυρίσεις να μείνεις εκεί;
Με τίποτα.. το ακούω καμιά φορά απ' τους συμμαθητές μου που ξαναγυρνάνε έχοντας κάνει οικογένεια αλλά εγώ δεν νομίζω ότι θα ήθελα να ξαναγυρίσω εκεί ποτέ δεν ξέρεις βέβαια. Τώρα για άλλους λόγους να συναντάω φίλους, να πηγαίνω στο πατρικό μου ή να κάνω τις βόλτες μου σίγουρα θα πήγαινα αλλά για να μείνω νομίζω όχι.
Έχουν χαθεί οι γειτονιές στην εποχή που ζούμε και όλα αυτά τα στοιχεία που μας διηγείται η ταινία;
Δεν ξέρω να σου απαντήσω ακριβώς, φαντάζομαι η αίσθηση της γειτονιάς υπάρχει ακόμα σε πάρα πολλές περιοχές που εμείς μπορεί να μην έχουμε πρόσβαση ή να μην τις επισκεπτόμαστε. Το Πολύδροσο έχει ή είχε αυτή την ιδιαιτερότητα ότι είναι λίγο έξω από την Αθήνα και είχε ακόμα ελευθερία, είχε πολλές αλάνες δεν είχε χτιστεί και ήταν όμορφο να παίζεις έξω μέχρι αργά το βράδυ χωρίς να υπάρχει κίνδυνος.
Σκέφτηκες καθόλου την σχέση με την δική σου μητέρα στην κανονική ζωή;
Το πρόσωπο της μητέρας που υποδύεται η Βίκυ είναι αρκετά ιδανικό. Αφήνει πάρα πολύ ελευθερία και αυτονομία στην κόρη της, δεν την πιέζει κάτι το οποίο δεν μπορούσε να μου θυμίσει την δική μου μητέρα. Κάπως εγώ δεν τα πάω τόσο βιωματικά τα πράγματα για να μην βαρύνουν. Ίσως το κομμάτι το οποίο μπορεί να σκέφτηκα την σχέση με την μητέρα μου να ήταν το σημείο του πιθανού αποχωρισμού και της απώλειας. Σ' αυτό βρήκα κάτι δικό μου. Κατά τ' άλλα στα πιο πρακτικά είναι ένας διαφορετικός χαρακτήρας οπότε είχα και εγώ την ευκαιρία να μπω στην διαδικασία να έχω μία μητέρα η οποία έχει άλλα χαρακτηριστικά.
Έχοντας κάνει και την ταινία με την Ζακλίν Λέντζου "Σελήνη, 66 Ερωτήσεις" και την σχέση κόρης- πατέρα, πόσο μας επηρεάζει το οικογενειακό περιβάλλον;
Αφάνταστα πολύ. Εγώ αστειεύτηκα ότι μ' αυτές τις δύο ταινίες έκανα ψυχανάλυση στο κομμάτι του πατέρα πρώτα, μετά στο κομμάτι της μητέρας και τώρα είμαι ελεύθερος άνθρωπος να προχωρήσω. Το οικογενειακό περιβάλλον μας επηρεάζει πιο πολύ απ' όλα. Υπάρχουν πράγματα που μπορείς μεγαλώνοντας να τα αναγνωρίσεις και να τα δεις, αλλά υπάρχουν και άλλα κρυμμένα στα τρίσβαθα που μπορεί να μην τα δεις ποτέ. Από ένα σημείο και μετά είμαι υπερ του ότι απ' το ψάξιμο που κάνεις, την αναζήτηση και τους καινούργιους τρόπους συμφιλίωσης με τους γονείς σου ή τον παιδικό εαυτό σου να το αφήσεις λίγο πίσω και να βλέπεις την οικογένεια σου σαν άτομα. Έτσι αποκτάς μία αυτονομία.
Έχοντας δει όλες σας τις συνεργασίες με τον Αλέξανδρο, πόσο σε μετατοπίζει σαν ηθοποιό;
Με μετατοπίζει αρκετά. Σε περίπου 8-9 χρόνια έχουμε συνεργαστεί σε 4 ταινίες. Νιώθω ότι γίνεται μία δουλειά, μετά χωριζόμαστε για άλλα πράγματα απ' αυτά εγώ φορτίζω, μετακινούμαι το ίδιο και αυτός και όταν συναντιόμαστε το πιάνουμε από εκεί που είμαστε προσπαθώντας να μην επαναλάβουμε κάποια πράγματα. Είναι σαν να εξερευνούμε κάτι κοινό. Τον ενδιαφέρει αυτό που ψάχνω εγώ, με ενδιαφέρει αυτό που ψάχνει αυτός και όλα αυτά δημιουργούνται λόγω της εμπιστοσύνης που υπάρχει.
Σχολίασε μου τον ρόλο της μουσικής στην ταινία και πόσο την επηρεάζει.
Η μουσική στην ταινία γραφόταν παράλληλα με το σενάριο, είναι κάτι που κάνει ο Αλέξανδρος.
Δεν την αντιμετωπίζει σαν soundtrack, αλλά σαν βασικό χαρακτήρα της ταινίας. Ήρθε μετά και το φανταστικό sound design της Nalysa Green και όλα έδεσαν. Αυτή η ταινία είναι ο ήχος. Μέσα από αυτόν αναδύονται όλα, πέφτουν ή πετάνε.