Συνέντευξη
Ελίνα Ρίζου: Η βράβευση μου με την καρφίτσα Μελίνα Μερκούρη ήταν μία επιβράβευση για τις όποιες δυσκολίες υπάρχουν στην διαδικασία των προβών και των παραστάσεων.
Η Ελίνα Ρίζου πρωταγωνιστεί στον Πλούτο του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Μάνου Βαβαδάκη
Κάπως έτσι χαρακτήρισε την φετινή της βράβευση η Ελίνα Ρίζου την οποία συνάντησα και μου μίλησε για τα συναισθήματα της και την χαρά που ένιωσε όσο και αν ακούγεται περίεργη στα αυτιά της η έννοια της διάκρισης στο επάγγελμα που κάνει.. στην συνέχεια δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην μετατόπιση που ένιωσε στις τρεις αυτές ετερόκλητες συνεργασίες που είχε, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην τύχη που είχε να ξεκινήσει δουλεύοντας αλλά και στις μικρές εστίες πατριαρχίας που παρεισφρείουν όπως και στην ζωή στο επάγγελμα του ηθοποιού..
Θα ήθελες να μου μιλήσεις για τα συναισθήματα μετά την βράβευση σου;
Ήταν μεγάλη χαρά όσο και αν είναι περίεργη η έννοια της διάκρισης στην δουλειά που κάνουμε, τη βασισμένη στην ομαδική λειτουργία. Χάρηκα πολύ γιατί ήταν σαν μία γιορτή των συνεργασιών μου οι οποίες την περασμένη χρονιά ήταν και πολλές και η κάθε μία ξεχωριστή με τον τρόπο της και κρατημένη στην καρδιά μου σε ιδιαίτερη θέση. Με την αφορμή του βραβείου επισκέφθηκα ξανά και την χαρά της συνεργασίας με αυτούς τους ανθρώπους. Και ήταν, βέβαια, και μία επιβράβευση για ό,τι δυσκολία και κόπο υπήρχε στην διαδικασία των προβών και των παραστάσεων.
Αισθάνθηκες ότι έπρεπε να αποδείξεις κάτι;
Νομίζω ότι είναι βαθιά υπαρξιακό αυτό που θίγεις και παλεύουμε έτσι ώστε να ζούμε τη ζωή που θέλουμε χωρίς να χρειάζεται να αποδεικνύουμε κάτι. Επειδή έχουν περάσει και αρκετά χρόνια που είμαι στον χώρο έχει χρειαστεί να το διαχειριστώ αυτό και πριν το βραβείο οπότε δεν είχα κάποιο καινούριο άγχος τώρα. Και έχω ήδη δει στην πράξη (μου) πως το να μπεις στην διαδικασία να αποδείξεις κάτι λειτουργεί ανασταλτικά στην δημιουργία και σε κρατάει πίσω.
Πόσο σε μετατοπίζει η κάθε σου συνεργασία;
Ήταν έργα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους όπως διαφορετικός ήταν και ο βαθμός οικειότητας που είχα με τους εκάστοτε συνεργάτες. Το Μυθιστόρημα ήταν δουλειά που έκανε ο Παναγιώτης Εξαρχέας με τον οποίο μας συνδέει μακροχρόνια φιλία οπότε υπήρχε μεγάλη οικειότητα αλλά δεν είχαμε δοκιμάσει ποτέ ξανά την σχέση σκηνοθέτη-ηθοποιού. Τον Ακύλλα Καραζήση δεν τον ήξερα προσωπικά αλλά είχα προλάβει να τον θαυμάσω πριν καν ασχοληθώ με το θέατρο, οπότε ήταν άλλη η σχέση μας, συνεργάστηκα για πρώτη φορά με πολύ ενδιαφέροντες ανθρώπους και γνώρισα μια ολόκληρη φιλοσοφία που πρεσβεύει ο Ακύλλας, φιλοσοφία και τρόπο εργασίας που είναι πολύ γοητευτικά όχι μόνο για το θέατρο αλλά για ολόκληρη την ζωή. Προτείνει έναν συλλογικό τόπο δοκιμής που είναι πολύ ανακουφιστικός και παρηγορητικός ειδικά αν είσαι μοναχικός τύπος. Φτιάχνει μία καλώς εννοούμενη οικογένεια χωρίς την οικογενειακή παθογένεια. Και, τέλος, στη συνεργασία μου με τον Μάνο Βαβαδάκη που δεν είχα ξανασυναντήσει στη δουλειά, είχα την τύχη να "φιλοξενηθώ" από μια πολύ αγαπητική ομάδα φίλων-συνεργατών, οπότε η περσινή χρονιά ήταν ένα ταξίδι που μου αποκάλυψε την χαρά της περιπλάνησης και νομίζω ότι όλους τους κουβαλώ ακόμα. Δεν νιώθω ότι μετατοπίστηκα αλλά ότι διευρύνθηκαν τα όρια μου και αυτό το καλωσόρισα με χαρά και ευγνωμοσύνη.
Η δουλειά του ηθοποιού για μία γυναίκα είναι πιο δύσκολη από έναν άνδρα;
Προσωπικά ήμουν αρκετά τυχερή ώστε να ξεκινήσω δουλεύοντας. Λόγω συγκυριών δεν βρέθηκα εκτός χώρου να παλεύω να αποδείξω ότι αξίζω να εισέλθω - συνθήκη που ξέρω πως είναι δυσκολότερη για τις γυναίκες, μια και είναι περισσότερες από τους άντρες, άρα ο ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας είναι αναγκαστικά μεγαλύτερος. Εγώ μπήκα κατευθείαν στην πράξη λόγω του Δημήτρη Καραντζά με τον οποίο ήμασταν συμμαθητές και κάναμε μία παράσταση ως απόφοιτοι και λόγω της Σοφίας Βγενοπούλου που έτυχε να με δει στην Σχολή και με πήρε στην ομάδα της αμέσως μετά την αποφοίτησή μου. Έτσι έγινε αρκετά ομαλά η πρώτη μου είσοδος και δεν αναγκάστηκα να μπω στην ζήτηση εργασίας, αλλά χρειάστηκε να "τρέξω γρήγορα", γιατί δούλεψα νωρίς με συναδέλφους που θαύμαζα και ένιωθα ότι υπολείπομαι ικανοτήτων μπαίνοντας στον χώρο και έπρεπε να βελτιωθώ με άλματα. Κατά τ' άλλα, στις λεπτομέρειες της δουλειάς, όπως και της ζωής, όλο και πού και πού παρεισφρέουν οι μικρές πικρές υπενθυμίσεις της πατριαρχίας.
Θα ήθελες να μου κάνεις ένα σχόλιο για την κάθε παράσταση;
Το Μυθιστόρημα είναι μία παράσταση που αγαπώ πάρα πολύ, ήταν μία ιδέα του Παναγιώτη Εξαρχέα, με συγκίνησε που με φαντάστηκε να βοηθάω το όνειρο του, ήταν πολύ τιμητικό για εμένα και ήθελα πάρα πολύ να πετύχει. Ηταν μία δουλειά που δεν είχε υποστηρικτικό πλαίσιο και γι' αυτό την πονέσαμε πολύ και χαρήκαμε παραπάνω την επιτυχία της. Aπ' την άλλη στην παράσταση με τον Ακύλλα "Ο παγοπώλης έρχεται" γνώρισα έναν άλλο τρόπο δουλειάς. Όμορφα ισότιμος, ήταν σαν να βλέπω στην πράξη ένα ιδανικό μου πολίτευμα!. Ο Ακύλλας είχε ένα θαυμάσιο τρόπο να σου καλύπτει την παιδική σου ανάγκη να νιώθεις ασφάλεια άρα να έχει ο ίδιος μία γονεϊκή ιδιότητα χωρίς όμως την άσκηση εξουσίας και αυτό ήταν υπέροχο. Τέλος η συνεργασία μου με τον Μάνο Βαβαδάκη και την ομάδα MATAROA (ήταν το "Kαμπάνες τα μεσάνυχτα" το οποίο ακολουθούσε τον Σαιξπηρικό ήρωα Φάλσταφ σε διάφορες στιγμές του σε διάφορα έργα) είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το πώς η ιστορία ενημερώνει την εργογραφία, δηλαδή πώς συνομιλούσαν τα ιστορικά στοιχεία της Ελισαβετιανής περιόδου με το τί έγραφε ο Σαίξπηρ και πώς τελικά ο Φάλσταφ, ένας κωμικός, οριακά χυδαία γραφικός ήρωας, γίνεται φορέας και μάρτυρας τραγικών δεινών - δίπολο αποκαλυπτικό για τη λειτουργία της κωμωδίας.
photo credit: Ελίνα Γιουνανλή