Βασίλης Μαγουλιώτης: Είναι στη φύση του ανθρώπου να εξαπατά και να εξαπατάται.
Οι "Παίκτες" του Ν.Γκόγκολ σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή, η παράσταση που αγαπήθηκε όσο λίγες επιστρέφει γι' άλλο ένα καλοκαίρι και ο Βασίλης Μαγουλιώτης που μιλάει γι' αυτήν, το μυστικό της επιτυχίας της, την εξαπάτηση αλλά και το θέατρο στην ζωή του ανθρώπου, αλλά και την συνεργασία του με τον Γ.Κουτλή.
Γιατί ξανά "Παίκτες" Βασίλη;
Την αγαπάμε πολύ αυτή την παράσταση και όσο και αν την παίξαμε τόσες πολλές φορές και κουραστήκαμε και βιώσαμε φυσικά την ρουτίνα η σκέψη να την ξανακάνουμε μας ενθουσιάζει όλους. Οι λόγοι είναι γιατί πρώτον θέλουμε εμείς, δεύτερον ότι ακούμε ότι και ο κόσμος θέλει να την ξαναδεί ή κάποιος που δεν πρόλαβε να την δει. Ειδικά αυτή η συνθήκη η καλοκαιρινή ταιριάζει πολύ στην παράσταση και μας ώθησε να την ξανακάνουμε.
Πού πιστεύεις ότι οφείλεται η επιτυχία της παράστασης;
Aυτό πολλές φορές το έχουμε συζητήσει με τα παιδιά και προσπαθούμε να καταλάβουμε που οφείλεται ακριβώς αλλά νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις. Είναι ένας συνδυασμός παραγόντων που αν ξέραμε ποιός ήταν ακριβώς θα το επαναλαμβάναμε με απόλυτη επιτυχία, αλλά δεν υπάρχει δυστυχώς συνταγή. Σίγουρα πράγματα που ομολογουμένως βοηθήσανε στο να γίνει μία επιτυχία απ' όλες τις απόψεις ήταν ότι είμασταν μία παρέα φίλων που περνάγαμε πάρα πολύ καλά παίζοντας. Ταυτόχρονα το ότι η παράσταση γεννήθηκε μέσα στην καραντίνα και μπήκαμε στην πρόβα σαν να είχαμε πολύ καιρό να παίξουμε το αγαπημένο μας παιχνίδι και αυτό μας έδωσε τεράστια ώθηση. Τέλος η παράσταση και λόγω της ζωντανής μουσικής είχε μία επικοινωνία με το κοινό.
Πώς αποφασίστηκε να στηθεί η παράσταση σ' αυτόν τον φρενήρη ρυθμό τον οποίο βλέπουμε;
Η αρχική ιδέα ήταν του Γιώργου του Κουτλή και πώς θα συναντηθεί το πάθος για τον τζόγο, η χαρτοπαιξία και αυτή η εμμονή να εξαπατήσει ο ένας τον άλλο όπως γίνεται πάνω από ένα τραπέζι πόκερ με τους αυτοσχεδιασμούς των μουσικών. Αυτό ήταν το κράμα που ήθελε ο Γιώργος να δοκιμάσει. Ταυτόχρονα οι άνθρωποι που διάλεξε γι' αυτό το εγχείρημα ειδικά εγώ, ο Γιάννης, ο Ηλίας και ο Αλέξανδρος είμασταν άνθρωποι που εκτός από ηθοποιοί είμασταν και φίλοι οπότε αυτό στις πρόβες μετασχηματίστηκε σε κάτι άλλο.
Ένα κομμάτι που ήταν συμφωνημένο απ' την αρχή αυτοσχεδιαστικό ήταν το σημείο που προσπαθεί ο Γιάννης (Στεπάν) να πείσει τον Ηλία (Σάσα) να έρθει στο τραπέζι. Σιγά-σιγά όμως το θέμα του αυτοσχεδιασμού άρχισε να απλώνεται σε όλη την παράσταση. Έτσι υπήρχαν πολλά σημεία που κατά καιρούς προέκυπτε μία ιδέα και ενσωματωνόταν στην παράσταση και μετά παιζόταν για κάποιο χρονικό διάστημα μ' αυτή την εκδοχή. Το ίδιο ισχύει και με τους μουσικούς όπου αναλόγως το ύφος και τον σχεδιασμό άλλαζε ο ρυθμός.
Ο Γκόγκολ γενικά στα έργα του έχει μία καλώς εννοούμενη ειρωνεία. Του αρέσει πάρα πολύ να φανερώνει επί σκηνής συχνά την μικρότητα της ανθρώπινης ψυχής. Όλο αυτό με κωμική διάθεση αλλά συγχρόνως και πικρόχολος. Φυσικά το έργο αυτό δεν προκαλεί εξαίρεση. Υπαρχουν οι ήρωες που είναι θύματα μέσα στο έργο και υπάρχουν και αυτοί που είναι θύτες.
Μίλησε μου για την συνεργασία σου με τον Γιώργο Κουτλή αλλά και την σχέση που έχετε μεταξύ σας;
Το παιχνίδι της απάτης αλλά και της υποκρισίας συνυπάρχουν στον άνθρωπο;
Ναι φυσικά υπάρχουν. Νομίζω ότι είμαστε συνεχώς εξαπατημένοι άνθρωποι και συνεχώς προσπαθούμε να εξαπατήσουμε είτε τον εαυτό μας είτε άλλους. Παίζουμε αρκετό θέατρο στην ζωή μας σε όλες τις εκφάνσεις του, είναι δύσκολο να μην παίζεις θέατρο, πολλές φορές βέβαια δεν είναι και κακό αυτό. Συχνά εξαπατούμε για να πάρουμε αυτό που θέλουμε ή μετά τους ίδιους μας τους εαυτούς με αφηγήματα νομίζω ότι οι συναντήσεις των ανθρώπων πάντα θα το έχουν αυτό είτε ακούσια είτε εκούσια.