Θα ήθελες για αρχή να μας συστήσεις την παράσταση;

Ο Δημήτρης Καρατζιάς και ο Μάνος Αντωνιάδης μεταφέρουν στη σκηνή, την βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, συγκλονιστική νουβέλα του Horace McCoy «ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΟΤΑΝ ΓΕΡΑΣΟΥΝ». Στην Αμερική της μεγάλης ύφεσης, 1932, σε μια αποβάθρα στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, δίπλα στο Χόλυγουντ, διοργανώνεται ένας ακόμη μαραθώνιος χορού. Δεκάδες νέοι, χωρίς δουλειά, φτωχοί, με όνειρα και πάθος για ζωή πηγαίνουν στον διαγωνισμό, με στόχο την νίκη, το έπαθλο, τα χρήματα.. Πηγαίνουν ακόμη και για ένα πιάτο φαγητό.. Για μια θέση ή ευκαιρία στο Χόλυγουντ ή σε κάποια μεγάλη δουλειά. Οι κανόνες του μαραθωνίου, είναι σκληροί και αδυσώπητοι. Παρακολουθείτε τις ιστορίες των ζευγαριών, κατά την διάρκεια του μαραθώνιου χορού. Από την μία, τα όνειρα, οι ελπίδες, οι προσπάθειες και από την άλλη η εκμετάλλευση της ανθρώπινης ανάγκης, η εξαθλίωση ως ψυχαγωγία και η απελπισία ως θέαμα. Όλοι οι διαγωνιζόμενοι μέχρι τελικής πτώσης. Βλέπουμε λοιπόν, πού μπορούν να φτάσουν τα ανθρώπινα όρια.

Χαρακτήρισε μου την δική σου ηρωίδα.

Η Μάτυ Μπέρνς! Είναι ένα υπέροχο, δυναμικό κορίτσι από μια φτωχή οικογένεια, που προσπαθεί να επιβιώσει στην Αμερική της κρίσης του ’30. Έχει πάει στον μαραθώνιο χορού, με σκοπό την νίκη. Το έπαθλο, το χρειάζεται για να βοηθήσει την οικογένεια της. Είναι δυναμική, σκληραγωγημένη, έχει αγνή – καθαρή ψυχή, ευαισθησίες και αγαπάει πολύ την οικογένεια της. Χαρακτηριστικό της επίσης είναι, η βαθιά πίστη της στον Θεό, αυτό της δίνει δύναμη και κουράγιο να προχωράει και να αντέχει..

Πόσο δύσκολη ήταν η μεταφορά του βιβλίου στο σανίδι;

Σίγουρα ήταν απαιτητική και δύσκολη η μεταφορά και η διασκευή σε συνδυασμό με την ταινία σε σκηνοθεσία του Σίντνεϊ Πόλακ το 1969,  «THEY SHOOT HORSES, DON’T THEY?»  στη θεατρική σκηνή. Σημαντικό στοιχείο που έπρεπε να φανεί στο κοινό, ήταν η σταδιακή εξάντληση, η σωματική και ψυχική κόπωση, η ανάγκη του ανθρώπου για ζωή και επιβίωση. Το κοινό ως μέρος του μαραθωνίου, παίζει σημαντικό ρόλο σε κάθε μας παράσταση. Χάρη στον Δημήτρη Καρατζιά και στον Μάνο Αντωνιάδη, και σε όλους τους συντελεστές που δούλεψαν σκληρά, καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια μοναδική παράσταση- θέαμα και ύμνο στις αξίες, στα όρια, στην δύναμη του ανθρώπου.

Βρίσκεις ότι είναι ένα έργο με διαχρονικές αξίες, που μιλάει και με το σήμερα;

Το έργο αυτό είναι διαχρονικό, κυρίως γιατί ο συγγραφέας του, περιγράφοντας την τότε εποχή της κρίσης, προαναγγέλλει σαν προφήτης ότι και οι σημερινές κοινωνίες μας εξακολουθούν να μαστίζονται, όχι μόνο από οικονομικές κρίσεις αλλά κυρίως από κρίσεις αξιών. Οι σύγχρονοι άνθρωποι, βρίσκονται συνεχώς σε έναν αμείλικτο αγώνα επιβίωσης, αναζητώντας τις καθημερινές νίκες και το έπαθλο της ζωής.

Ο μαραθώνιος που βιώνουν οι συμμετέχοντες υπάρχει και στο σήμερα με διαφορετική ίσως μορφή;

Ναι, στην σύγχρονη κοινωνία μας, αντί για μαραθώνιους χορού, υπάρχουν για παράδειγμα τα «τηλεοπτικά ριάλιτι», άνθρωποι διαγωνίζονται χωρίς ανάσα για ένα χρηματικό έπαθλο, που νομίζουν ότι θα αλλάξει τη ζωή τους προς το καλύτερο.. Επίσης στο σήμερα βλέπουμε τους αγώνες κάθε μορφής, που καλείται να δώσει ο σύγχρονος άνθρωπος. Για μια θέση εργασίας, για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, για την οικονομική επιβίωση, για την κοινωνική αποδοχή και για το μέλλον. Όλα αυτά σε ένα πλαίσιο ανταγωνισμού και καθημερινής μάχης, με τις συνθήκες της τωρινής εκσυγχρονισμένης ζωής μας.

Βλέπεις εσύ ελπίδα μέσα σ' αυτή την σκληρότητα που κυριαρχεί στις μέρες μας;

Πάντα ελπίζουμε, οφείλουμε να ελπίζουμε και να κάνουμε όνειρα. Αυτά μας σώζουν. Ειδικά και ως άνθρωπος της τέχνης, προσπαθώ με κάθε τρόπο να βρίσκω ελπίδα και φως σε καθετί. Επικρατεί πράγματι, η σκληρότητα και ο ανταγωνισμός, όμως πάντα και μέσα από την τέχνη μας, επικοινωνούμε τις αξίες και τις ανάγκες μας, στην προσπάθεια να λειτουργήσει το θέατρο θεραπευτικά και ως μια μορφή οξυγόνου στο σήμερα.

Στην τωρινή εποχή βλέπουμε την "εξαθλίωση-ανθρωποφαγία" να χρησιμοποιείτε στο βωμό της τηλεθέασης;

Δυστυχώς τα πάντα γίνονται στον βωμό της τηλεθέασης… Η ανθρώπινη εξαθλίωση και απελπισία είναι στο επίκεντρο, με στόχο το χρήμα και το θέαμα.. Και η ανθρωποφαγία είναι πιο ανεπτυγμένη από ποτέ.. ο πόνος του ανθρώπου ως θέαμα και προϊόν κατανάλωσης, είναι ένα φαινόμενο που επικρατεί στις μέρες μας στην τηλεόραση, στα social media. Έχουν καταργηθεί οι ανθρώπινες αξίες και η ηθική, με σκοπό το εύκολο χρήμα και την κοινωνική ανέλιξη.

Δηλώνεις αισιόδοξη;

Εννοείται. Είμαι από την φύση μου, αισιόδοξη. Νιώθω ότι υπάρχει ελπίδα, μέσα από τους νέους, και από ανθρώπους που δεν σταματάνε να ονειρεύονται και να αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο. Είναι πολλοί αυτοί. Και πιστεύω στη δύναμη του ανθρώπου, όταν έχει πίστη και όνειρα.