Συνέντευξη
Συνέντευξη με τον Γιώργο Κισσανδάκη
O Γιώργος Κισσανδράκης αυτό το καιρό συμμετέχει σε τρεις θεατρικές παραστάσεις οι οποίες αποτελούν ένα must see για τους θεατρόφιλους. Συναντηθήκαμε στο Βύρωνα και συζητήσαμε για "Το Συνέδριο για το Ιράν" του Ιβάν Βιριπάγιεφ, αλλά και το "Σ' εσάς που με ακούτε" της Λούλας Αναγνωστάκη σκηνοθετημένα και τα δύο από τον Χρήστο Θεοδωρίδη. Μου μίλησε για τις ιδιαιτερότητες του κάθε έργου, το θέατρο και την πολιτική υπόσταση που πρέπει να έχει, ενώ συγχρόνως δεν παρέλειψε να αναφερθεί με θαυμασμό στην τόσο σύγχρονη γραφή της Λούλας Αναγνωστάκη αναρωτώμενος στο τέλος στο κατά πόσο ακούγονται οι φωνές μας στο σήμερα.
Τι θα ακούσει κανείς σ' αυτό το συνέδριο;
Ξεκινάει ως ένα συνέδριο για την κατάσταση που επικρατεί τώρα στο Ιράν με την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά στον πυρήνα του θα ακούσουμε 9 διαφορετικούς ομιλητές με διαφορετικές απόψεις και οπτικές πάνω στην ζωή. Θα ακούσουμε πράγματα για τον Θεό, για τον άνθρωπο, την φύση του, για το αν έχουμε επιλογές στην ζωή.. όλες οι απόψεις διαφορετικές μεταξύ τους αλλά τεκμηριωμένες και με επιχειρήματα σχετικά με την ύπαρξη του ανθρώπου στο σύμπαν.
Tι είναι αυτό που αναζητά ο Βιριπάγιεφ στα έργα του;
Αναζητά οδηγίες χρήσης για τη ζωή. Προσπαθώντας να καταλάβει ποιές είναι αυτές οι παράμετροι που ορίζουν την ύπαρξη μας, την ζωή μας και την διάδραση μας οντολογικά.. γενικότερα αυτό που προτείνει ο Βιριπάγιεφ στα έργα του είναι ότι το μόνο που έχει σημασία είναι η αγάπη. Επειδή τα πράγματα είναι τόσο μεγαλύτερα από εμάς μόνο με την αγάπη θα βρούμε τις απαντήσεις που αναζητούμε.
Φιλοσοφία, επιστήμη, συντηρητική μη συντηρητική σκέψη, θρησκεία τελικά τί υπερισχύει απ' όλα αυτά;
Υπερισχύει αυτό που προανέφερα η αγάπη. Η άποψη του να αισθανθούμε και να νιώσουμε τον άλλο. Όπως θα διαπιστώσει ο θεατής ο συγγραφέας έχει γράψει την κάθε ομιλία τόσο σωστά δομημένα που στην πραγματικότητα είναι δύσκολο να πεις ότι κερδίζει η μία έναντι της άλλης. Ο κάθε ομιλητής θα πει και κάτι άλλο. Έχει γράψει τις απόψεις πολύ καλά τεκμηριωμένες, ακόμα και αυτές που δεν σε βρίσκουν σύμφωνο και τους ομιλητές τόσο ανθρώπινους που βλέπεις τον εαυτό σου να συμφωνεί με πράγματα που λέει ένας χαρακτήρας με τα οποία όμως στο σύνολό τους δεν συμφωνείς. Στο τέλος όμως υπερισχύουν τα λόγια της Ιρανής ποιήτριας που λέει ότι πάνω απ' όλα πρέπει να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο.
Το θέατρο στις μέρες μας πρέπει να είναι πολιτικό και να έχει λόγο;
Το θέατρο δεν μπορεί να μην είναι πολιτικό από όπου και αν το δεις. Το θέατρο σε σχέση με τα γεγονότα που συμβαίνουν στον κόσμο δεν μπορεί να είναι αποκομμένο. Δεν μπορεί η πραγματικότητα να μας ξεπερνάει και εμείς να μένουμε πίσω. Σε κάθε περίπτωση όταν ανεβάζεις ένα έργο πρέπει να έχει σύνδεση με την κοινωνία και με το τί συμβαίνει στον κόσμο. Τότε μόνο θα συνδεθείς και με το κοινό και θα νιώσει ότι το αφορά αυτό πραγματικά, θα γίνει μέρος της παράστασης και δεν θα έρθει απλά να δει μία παράσταση.
Λείπει στις μέρες μας η φωνή της Λούλας Αναγνωστάκη;
Εγώ την Λούλα Αναγνωστάκη την γνώρισα μέσω της Ορχήστρας και της παράστασης "Αντόνιο ή το Μήνυμα" που είχαμε κάνει το 2021 και τώρα το "Σ'εσάς που με ακούτε" Πρώτα απ' όλα μιλάμε για μία καταπληκτική συγγραφέα και μία απ' τις μεγαλύτερες της Ευρώπης που δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από άλλους μεγάλους Ευρωπαίους συγγραφείς. Η Αναγνωστάκη έγραφε γι' αυτό που συνέβαινε στο τώρα. Μπορείς να κάνεις την σύνδεση μ' αυτό που ζεις. Ήξερε να χρησιμοποιεί τη γλώσσα και πιστεύω ότι λείπει απ' την σημερινή παραγωγή θεατρικής γραφής. Ήταν κατανοητός και ευθύς ο τρόπος γραφής της χωρίς καμία επιτήδευση κάτι που θέλει θάρρος για να το κάνεις.
Τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει τους ήρωες της παράστασης;
Αυτό που χαρακτηρίζει τους ήρωες είναι και αυτό που λέει η παράσταση ότι είναι οι " χαμένοι της γης". Είναι οι άνθρωποι που το σύστημα το ίδιο έχει αποφασίσει μία θέση γι' αυτούς στο παρασκήνιο και παλεύουν για ν' ακουστούν οι απόψεις τους, παλεύουν για να βρουν συντροφικότητα με λίγα λόγια παλεύουν για το δικαίωμα τους να υπάρξουν.
Στις μέρες μας πιστεύεις ότι ακούγονται οι φωνές μας;
Αυτό δεν το γνωρίζω. Απ' τη μία σκέφτομαι ότι η φωνή μας είναι πιο εύκολο να ακουστεί μέσω των social-media αλλά αναρωτιέμαι σε ποιόν πραγματικά ακούγεται. Παλαιότερα υπήρχαν group στο internet και ήταν πιο εύκολο άνθρωποι να βρεθούν σε κάποιο χώρο, σε κάποια πλατεία να συζητήσουν και να διεκδικήσουν πράγματα. Τώρα τα social-media έχουν πάει περισσότερο προς το εγώ. Προς την εικόνα του καθενός και τον εαυτό του. Έχει χαθεί η σύνδεση μας έχουν χωρίσει σε μονάδες. Σίγουρα βλέπουμε γεγονότα όπως η συγκέντρωση για τα Τέμπη όπου κατέβηκε τόσος κόσμος και διαμαρτυρήθηκε και αυτό είναι ελπιδοφόρο. Αλλά θ' ακουστούμε; Θα έχει κάποιο αποτέλεσμα όλο αυτό; Είναι αυτό ικανό για να γίνει μία πραγματική μεταρρύθμιση στην δικαιοσύνη;
Θα ήθελες να μου μιλήσεις για το ρόλο της μουσικής και της κινησιολογίας στις παραστάσεις του Χρήστου;
Ο τρόπος που δουλεύουν ο Χρήστος και η Ξένια τα συστατικά ο λόγος, η κίνηση και η μουσική είναι αναπόσπαστα κομμάτια της παράστασης και πρέπει να βρίσκονται σε αρμονία αλλά όχι απλά με μία φόρμα. Τα πάντα είναι εκεί γιατί έχουν νόημα να είναι. Δεν θα γίνει τίποτα γιατί η μουσική είναι ωραία σ' αυτό το σημείο ή γιατί εδώ πρέπει να προκαλέσουμε και να συγκινήσουμε το κοινό. Όλα γίνονται για να πει η παράσταση αυτό που θέλει να πει.