Συνέντευξη
Γιώργος Ζώης: Η ζωή είναι μνήμη
Ο Γιώργος Ζώης μας μιλάει για την νέα του ταινία και συγχρόνως καλεί στον κόσμο του "Αrcadia" για να συνομιλήσουμε με διάφορες εκκεντρικές μορφές που κατοικούν εκεί. Μας μιλάει για τα φαντάσματα που μένουν δέσμια μέσα μας και τέλος για τα παπούτσια που δεν θα ξαναδούμε ποτέ ξανά με την ίδια οπτική.
Περίμενες αυτή την αποδοχή από κοινό και κριτικούς;
Χαίρομαι που κάπως οι κριτικοί εστίασαν στο ότι η ταινία έχει πολλή συγκίνηση. Οπότε χάρηκα με αυτή την αποδοχή. Χάρηκα επίσης όπως το έγραψαν και κάποιοι που κατάλαβαν ότι είναι ένα βήμα κάπως παραπέρα από μία τάση των πιο ψυχρών και αποστασιοποιημένων ταινιών και ένιωσα πως επικοινώνησαν με την ταινία. Άλλα χάρηκα και προσωπικά που έκανα ένα βήμα προς το συναίσθημα και να γίνω πιο ανοιχτός πηγαίνοντας προς αυτό που φοβάμαι. Ήταν επίσης μεγάλη χαρά και ικανοποίηση που το έγραψα με την Κωνσταντίνα την Κοτζαμάνη, που είναι φανταστική σκηνοθέτης.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα-σενάριο της ταινίας στο μυαλό σου;
Μου το έχουν ρωτήσει ξανά αυτό και για εμένα είναι κάπως θολό το τοπίο κάθε φορά. Εγώ δεν έχω βιώσει κάποια απώλεια αγαπημένου ανθρώπου. Παρ' όλα αυτά έχω βιώσει απώλειες φίλων. Την απώλεια ενός έρωτα, μίας αγάπης και πάντα ένιωθα από μικρό παιδί ότι όποτε βιώνεις μία τέτοια δυνατή απώλεια γεννιέται ένα φάντασμα, και αυτό το φάντασμα το κουβαλάς και το σέρνεις μαζί σου. Αυτό το συναίσθημα ήταν που με ώθησε στο να γράψω το σενάριο.
Απ' την πρώτη στιγμή είχες στο μυαλό σου την Αγγελική και τον Βαγγέλη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους (Κατερίνα-Γιάννης).
Όχι ποτέ. Στην αρχή σκεφτόμουν νεαρότερες ηλικίες στο ζευγάρι. Κάποια στιγμή όμως μου έκανε περισσότερο νόημα ότι αν είναι μεγαλύτερης ηλικίας θα έχει περισσότερη δραματική ένταση και όταν βγαίνεις από ένα χωρισμό μεγάλης διάρκειας δεν είναι εύκολο να τον ξεπεράσεις. Έτσι όταν ανέβηκα σε ηλικιακή κλίμακα σκέφτηκα αμέσως τον Βαγγέλη και την Αγγελική.
Υπήρχαν στο σενάριο αυτοσχεδιαστικά στοιχεία ανάμεσα στους δύο ήρωες;
Αυτοσχεδιαστικά όχι. Δουλέψαμε το σενάριο παρέα και συγκεκριμένα με την μέθοδο του Μουρίκη που μου άρεσε πολύ, όπου κάτι που γινόταν σε κάποια σκηνή θα έπρεπε να ολοκληρωθεί μετέπειτα με κάποια άλλη. Έτσι κάναμε τα connections και όπου δεν υπήρχε το δημιουργούσα εγώ σεναριακά.
Στο Αrcadia η Κατερίνα με τι έρχεται αντιμέτωπη;
Η Κατερίνα ξυπνάει σ' ένα νέο κόσμο και θα πρέπει να μάθει τους κανόνες για να μπορέσει να υπάρξει σ' αυτό το νέο κόσμο. Είναι σαν αυτούς που ξυπνάνε από κώμα και δεν θυμούνται, έχουν μερική αμνησία και προσπαθούν να συλλέξουν ποιοι είναι δίπλα τους αλλά ποιοι είναι και αυτοί. Οπότε γι' αυτήν νομίζω ότι είναι ένα ταξίδι ταυτότητας και μόλις αντιληφθεί την ταυτότητα της τότε, πρέπει να πάρει τις αποφάσεις της.
Πώς σκέφτηκες το στοιχείο της παράδοσης να ενσωματώνεται με τους ήρωες;
Της Αλέκας Κανελλίδου το σκέφτηκε νομίζω η Κωνσταντίνα και το πολυφωνικό ήρθε μετά. Το άκουσα εγώ κάποια στιγμή το έδειξα στην Κωνσταντίνα και κάπως της είπα ότι αυτό πιστεύω ότι είναι ο πυρήνας της ταινίας. Σαν να είναι το μυστικό της. Έτσι είπαμε ότι θα γράψουμε μία μεγάλη σεκάνς με όλα τα πνεύματα μαζί να το τραγουδούν.
Υπήρξαν στοιχεία που ήθελες να αφήσεις στην κρίση του θεατή;
Μου αρέσει αυτό που ρωτάς γιατί κάποιοι μπορεί να βλέπουν την ταινία ή σκηνές και να πουν ότι είναι ελλειπτική και αφαιρετική και άλλοι επεξηγηματική. Προσωπικά δεν θέλω να τα εξηγώ όλα γιατί νομίζω ότι σκοτώνεις την μαγεία και το μυστήριο. Προτιμώ ταινίες που υπονοούν τα πράγματα παρά τα εξηγούν. Σ' αυτή την ταινία ήθελα να είναι προσβάσιμη στο πρώτο επίπεδο. Από εκεί και πέρα ο καθένας μπορεί να κάνει τις αναγωγές του.
Εν τέλη ο θάνατος μας στοιχειώνει, μας προκαλεί ένα είδος εμμονής ώστε να τον καταλάβουμε;
Η ταινία λέει ότι κάπως εμείς στοιχειώνουμε αυτούς που είναι στον άλλο κόσμο και έτσι δεν ξέρεις ποιος υποφέρει πιο πολύ. Στην ταινία οι άνθρωποι οι ζωντανοί είναι κάπως σαν φαντάσματα, βρίσκονται στις εμμονές τους και δέσμιοι. Αντίθετα τα φαντάσματα που είναι δέσμιοι των ζωντανών προσπαθούν να αποδράσουν και είναι πιο ζωντανοί και ενεργητικοί.
Όσοι δουν την ταινία πιστεύεις θα δουν τα παπούτσια με διαφορετική οπτική;
Το εύχομαι και το ελπίζω ήταν στόχος μου. Να περπατάς και άμα βλέπεις πεταμένα παπούτσια να τα συνδέεις με την ταινία και να σκέφτεσαι: εδώ ένα φάντασμα κατάφερε να ξεφύγει.