Συνέντευξη
Χρυσή Μπαχτσεβάνη: Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν ζούμε όλοι με ειρήνη και αγάπη.
Η Χρυσή Μπαχτσεβάνη μας προσκαλεί στο "Συνέδριο για το Ιράν" του Ιβάν Βιριπάγιεφ ένα έργο το οποίο παρουσιάζει η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη για να συνομιλήσουμε στην ουσία για το πού οδεύει η ανθρωπότητα. Άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ συνομιλούν, εκφέρουν απόψεις και επιχειρήματα λογομαχούν αλλά το κυριότερο ψάχνουν τον άνθρωπο στο σήμερα.
Tι θα παρακολουθήσουν οι θεατές σε αυτό το Συνέδριο;
Δέκα ομιλητές να μιλάνε σ ένα μικρόφωνο, για το τί θα πει ζωή γι' αυτούς. Ποιeς είναι εκείνες οι αξίες, που κάνουν τον καθένα να αντέχει την "τρομακτική ζωή" που ζούμε.
Και ενώ η αφορμή είναι το Ιρανικό ζήτημα, πάνω απ' όλα θα συναντήσετε ανθρώπους ίδιους με εσάς, που θα μιλήσουν γι' αυτό που είναι μέσα τους και πόσο δύσκολο είναι τελικά να ζεις.
Ποιος είναι ο δικός σου ρόλος;
Είμαι η Έμα Σμιντ Πούλσεν. Πρώην τηλεοπτική περσόνα, γυναίκα του πρωθυπουργού της Δανίας, που εδώ και δύο χρόνια ασχολείται με ανθρωπιστικά ζητήματα και βοηθάει ανθρώπους σε περιοχές με δυσμενείς οικονομικές συνθήκες. Είναι μια γυναίκα νομίζω που παλεύει να βρει νόημα στη ζωή της. Ψάχνει να δώσει και να πάρει αγάπη και αυτή πολλές φορές δεν είναι εκεί που την περιμένεις και μάλλον την συνάντησε εκεί που ενώ φαινομενικά πήγε να προσφέρει τελικά είδε τί θα πει ευτυχία. Τέλος είναι μια γυναίκα που ενώ νοιώθει μόνη, δεν φοβάται να πει την αλήθεια της κόντρα σε όλους. Μοιάζει να τα έχει όλα αλλά πόσο λάθος κρίνουμε απο τους τίτλους και το φαίνεσθαι.
Ποιες είναι οι διαφορές που αντιλαμβάνεσαι εσύ στις χώρες του δυτικού κόσμου με αυτές της Ανατολής;
Δεν μπορώ στα αλήθεια να μιλήσω γι' αυτό. Θεωρώ ότι είμαστε μια "τεράστια ολότητα". Δεν καταλαβαίνω το εμείς και το εσείς. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν ζούμε όλοι με ειρήνη και αγάπη. Γιατί εξευτελίζεται το δικαίωμα στη ζωή και ενώ κάποιοι ζούμε επιτρέψτε μου να πω ότι όλο αυτό δεν είναι ζωή. Θεωρώ ότι ζούμε σε καθεστώς ανελευθερίας με λίγους έχοντες να αποφασίζουν. Φυσικά μιλάω εκ του ασφαλούς από τον καναπέ μου με ένα πιάτο φαΐ κάθε μέρα και λίγα ευρώ στην τσέπη αλλά συγχωρέστε με θεωρώ ότι πιάσαμε πάτο.
Νιώθεις ότι παρ' όλη την υποτιθέμενη καλύτερη ζωή στην Ευρώπη υποβόσκει μία ματαιοδοξία;
Νομίζω ότι απάντησα. Μοιάζει να είμαστε καλά εμείς οι Ευρωπαίοι, που δεν λιμοκτονούμε, δεν μας βομβαρδίζουν και έχουμε και κάποια δικαιώματα κατοχυρωμένα αλλά μου φαίνεται ότι απλά μάθαμε να προχωράμε παρακάτω, να κωφευούμε και να προσποιούμαστε ότι είμαστε ευτυχισμένοι.
Την παράσταση αλλά και τους ομιλητές τους κυριεύει μία απόγνωση η οποία εκτονώνεται με τον χορό;
Μοιάζει κάπως έτσι. Μάλλον είναι μια ανάγκη να ειπωθούν αυτά που δεν θα μπορέσουν ποτέ να βγουν από το στόμα μας. Οι κραυγές, τα δάκρυα, οι πληγές μας από τα τόσα που αντικρίζουμε και ίσως ζούμε. Γιατί για να πούμε την αλήθεια κάπου εκεί μακριά κάποιοι άνθρωποι υποφέρουν και τελικά, δεν είναι ούτε μακριά ούτε κάποιοι άλλοι, ας το παραδεχτούμε είναι άνθρωποι σαν κ εμάς. Είναι λοιπόν το μόνο που μας έμεινε ένας χορός πάνω στα συντρίμμια της ανθρωπότητας ολόκληρης.
Ποιο είναι για εσένα το μυστικό της ζωής;
Η αγάπη. Να δίνεις και αυτό το φως να απαλύνει τον πόνο της ύπαρξης μας.