- Η ΔΟΥΛΕΙΑ είναι ένα έργο πολύ σύγχρονο, που μιλάει για κάτι που συζητάμε συνέχεια στις μέρες μας: το burn out στην εργασία. Γιατί συναντάμε τόσο έντονα πλέον αυτό το πρόβλημα; Τι θεωρείτε πως έχει αλλάξει σε σχέση με το παρελθόν;

Έχουν αλλάξει τελείως πια οι εργασιακές σχέσεις στον σύγχρονο κόσμο. Ακόμη και όσοι μπορεί να θεωρηθούν "επιτυχημένοι" είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν εντατικά σε χώρους γεμάτους ανασφάλεια και ανταγωνισμούς σε θέσεις επισφαλείς αν και καλά αμειβόμενες. Φανταστείτε κι εκείνους που πέρα από αυτά τα προβλήματα έχουν να αντιμετωπίσουν και τη βία της απλήρωτης εργασίας. Ακόμη βλέπουμε στη χώρα μας τη ραγδαία αύξηση των εργατικών ατυχημάτων. Οι αξίες της ανθρώπινης ζωής δεν έχουν αλλάξει. Υπάρχει όμως ένας σωρός "ερμηνείες", "οδηγίες", διαστρεβλώσεις, "όροι" που ορίζουν ως και το ελάχιστο της καθημερινότητάς μας και μας απομακρύνουν από αυτές. Παρακολουθώντας τα γεγονότα στον κόσμο όλο, η ανασφάλεια, o φόβος, η αγωνία για το τι έρχεται μπορούν να οδηγήσουν τους πάντες σε burn out…

- Παράλληλα, το έργο θίγει το ζήτημα της υπερ-χρήσης της τεχνολογίας. Ποιοι πιστεύετε ότι είναι οι κίνδυνοι από αυτό; Θεωρείτε ότι το θέατρο θίγεται από αυτή την υπερ-χρήση που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ζωή;

Όλες οι υπερ-χρήσεις βλάπτουν κάποια στιγμή. Δεν ξέρω αν μιλάμε για κινδύνους ή για ήδη υπαρκτές ζημιές. Για να μιλήσω για μια πιο "ανώδυνη" πλευρά, δεν θέλω να έχω άποψη για το οτιδήποτε. Από πού κι ως πού; Πώς να έχω άποψη για κάτι αν δεν έχω πονέσει -πληρώσει το αντίτιμο; Δεν θέλω όλη αυτή τη συσσώρευση πληροφοριών αυτή την αγωνία ενημέρωσης για το παραμικρό. Δεν θέλω τίποτα να μπαίνει ανάμεσα σε μένα και το γιατρό μου π.χ..

Το θέατρο είναι μια διαδικασία στη ζωή που απαιτείται η σωματική παρουσία. Δεν νομίζω πως μπορεί να θιγεί από την υπερ-χρήση της τεχνολογίας. Ισως να μην μπορούμε να καθίσουμε σε μια θέση 2 -3 ώρες να δούμε τι έχουν σκαρώσει αυτοί οι τύποι στη σκηνή. Ίσως δεν είμαστε πρόθυμοι να μπούμε σε αυτό το παιχνίδι της διαστολής του χρόνου αποζητώντας τη συγκίνηση αλλά αυτό είναι θέμα παιδείας και αναζήτησης. Ίσως πάλι οι άνθρωποι του θεάτρου βρουν νέους τρόπους ώστε να συγκινούν το σύγχρονο "βιαστικό" κοινό.

Όμως το θέατρο νομίζω ως γνήσιο παιδί της δημοκρατίας κινδυνεύει μόνο από την έλλειψη δημοκρατίας. Εκείνο που φοβάμαι είναι μήπως η υπερ-χρήση της τεχνολογίας σχετίζεται με το έλλειμμα δημοκρατίας που βλέπουμε να εξαπλώνεται... Οπότε....

- Πείτε μας λίγα λόγια για τον ρόλο του Λόυντ, που ερμηνεύετε. 

Δυστυχώς δεν μπορώ να πω πολλά για τον Λόυντ καθώς το έργο είναι ένα... θρίλερ και δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε τα μυστικά του.

Είναι ένας διαπρεπής ψυχοθεραπευτής στο Σαν Φρανσίσκο που για δικούς του προσωπικούς λόγους αποζητά με μανία περιστατικά που" δεν έχουν καμία ελπίδα να βοηθηθούν". Ένας γερασμένος πια χίπις που δυσκολεύεται να μάθει τους όρους της νέας εποχής όμως τα καταφέρνει, γλιτώνει... τα υπόλοιπα από κοντά.

- Είστε ένας ηθοποιός με πολυετή πορεία στο θέατρο και σε αυτή την παράσταση συνεργάζεστε με μία πολύ νέα ηθοποιό, τη Νίνα Παπαγεωργίου. Πώς είναι η συνύπαρξη με μία συνάδελφο από την τόσο νέα γενιά; 

Είναι πολύ ωραία αυτή η συνεργασία. Έχουμε τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες δυσκολίες, παρόμοια προβλήματα.. Μάλλον δεν έπαψα ποτέ να θεωρώ τον εαυτό μου νέο ηθοποιό... Η Νίνα έχει κάποια προβλήματα και προβληματισμούς των παιδιών της ηλικίας της όμως δεν έχει τα κουσούρια που έχουν κάποιοι ηθοποιοί της ηλικίας της .

Στο θέατρο έχουμε αυτή τη μεγάλη τύχη να συνεργαζόμαστε άνθρωποι όλων των ηλικιών. Αυτό είναι μια μεγάλη χαρά! Όπως έλεγε ο Βασίλης Παπαβασιλείου, η σκηνή χρειάζεται τους διαφορετικούς ρυθμούς των σωμάτων όλων των ηλικιών.

- Τι να αναμένουμε ότι θα δούμε στην παράσταση;

Ελπίζω να καταφέρουμε να δείτε ανάγλυφα προβληματισμούς γύρω από σημαντικά ζητήματα της σύγχρονης ζωής. Να μην περιμένετε καμία απάντηση ούτε καν για την ιστορία του έργου. Να περιμένετε πως στο τέλος αν συζητήσετε με τους φίλους σας θα διαφωνείτε για το τι έχει συμβεί κι εμείς δεν θα δώσουμε καμία απάντηση για το ποιος έχει δίκιο.